Tattooshop met schilderatelier blijkt prima combinatie

KOUDUM - Kunst is kunst. Of de ondergrond nou een verfdoek of een mensenhuid is, dat maakt Marcel Tambach en Jennie van der Veen niet veel uit. Sinds kort zijn ze Se7ensins Tattoo gestart in Koudum. Een tattooshop mét schilderatelier.

Die tweedeling is bij binnenkomst in het pand aan de Verlengde Hoofdstraat meteen zichtbaar. Links een sfeervol zithoekje voor de wachtenden, iets verderop twee bruinleren stoelen voor het betere tatoeëerwerk, maar rechts hangt een aantal schilderijen. Gemaakt door Marcel zelf.

Het is een geinig contrast. De rest van de muren hangt vol met doodskoppen en kadaverhoofden, maar de portretten zijn in klassieke stijl geschilderd. 17e eeuws. Verfijnd. Realistisch. Naar goed voorbeeld van zijn inspirator Rembrandt van Rijn.

Zijn tatoeages daarentegen zijn eerder het tegenovergestelde. Donker, schaduwrijk. ‘Dark art’, vaak met doodskoppen. ,,Tatoeëren is het meest creatieve wat ik kan doen", vindt hij een belangrijk verschil tussen beide takken van sport. Over de donkere onderwerpen van zijn creaties is hij filosofisch: ,,De dood en nieuw leven liggen dicht bij elkaar."

Hij rolde tien jaar geleden min of meer per toeval in wereldje in. Tijdens zijn diensttijd zat Marcel in Irak. Om de tijd te doden, begon hij wat te tekenen in een kladblok. ,,Dat ging mij goed af", vertelt hij over die beginperiode. Toen vriendin Jennie later een tatoeage liet zetten, toonde Marcel zijn schetswerk aan de tattoo-artiest van dienst. Die was onder de indruk en zo was een nieuwe carrière geboren.

Het stel woonde destijds in Zaandam. Marcel deed er veel aan om kennis te vergaren. ,,Gedrevenheid en passie", noemt hij als belangrijkste drijfveren. ,,Talent brengt je zo ver, maar de rest moet je zelf doen." Hij bezocht musea, maar stak ook zijn licht op bij collega’s.

Jennie, van oorsprong een Koudumse, had deze loopbaan een decennium geleden ook niet bepaald voorspeld. Ze werkte als visagist, maar switchte naar de studio waar Marcel werkzaam was. Daar werd ze floormanager en ging ze piercings zetten. ,,Dat laatste was niet mijn ding." Wel keek ze veel mee bij het tatoeëren én ze tekende zelf ook. Die optelsom leidde er toe dat ze op een dag -zo’n vijf jaar geleden- zelf de naald ter hand nam. De huid van haar partner was haar eerste canvas.

Marcel rolt ondertussen zijn broekspijp op. ,,Kijk, dit is allemaal oefenspul", zegt hij lachend terwijl hij op zijn kuit wijst. Jennie: ,,Ik heb veel op hem geoefend. Hij heeft mij er doorheen gesleurd."

Haar creaties zijn frivoler dan die van haar partner. Ze omschrijft haar baan als ,,Heel creatief". ,,Het is superleuk. Iedere dag is anders en iedereen heeft een verhaal bij een tattoo. Dat maakt het extra speciaal".

Samen runden ze tattooshops in Purmerend en Zaandam, maar de rust van Friesland lonkte. ,,We willen dat onze kinderen een leuke en veilige jeugd kunnen hebben", zegt Marcel over de reden van hun verhuizing.

In december kregen ze de sleutel van hun nieuwe onderkomen. ,,Dat ging sneller dan verwacht", erkent Jennie lachend. Na een grondige herinrichting openden ze begin deze maand hun deuren.

Wel merkt het stel dat in dit deel van het land nog steeds terughoudend wordt gedacht over tatoeages. ,,Wij zijn van de nieuwe generatie. Heel open. We willen dat taboe doorbreken."

Yme Gietema.