COLUMN | Cynische zeurpieten

Ik geef het toe: ik was vroeger een fervent spijbelaar. Na de lagere school had ik eigenlijk wel gehad met school. Niet dat ik niet wilde leren, maar dat kwam op dat moment even niet zo goed uit. Ik was met andere zaken bezig, zoals voetbal.

En leren deed ik op straat wel in de volkswijk van de grote stad waar ik opgroeide. Bovendien waren de zomers altijd mooi en vroor het ‘s winters vaak lekker. Dan kon je beter buiten zijn dan in een muf klaslokaal zitten te suffen.

Eigenlijk was ik, als het zo bekijkt, al een klimaatspijbelaar avant la lettre. Onbewust natuurlijk. Vijftig jaar geleden hadden we het nog niet zo over de klimaatverandering of de opwarming van de aarde en qua vakanties kwamen we vaak niet verder dan een weekje kamperen in Brabant of Limburg.

Spijbelen deed je overigens stiekem. Het betekent volgens Van Dale dan ook steeds ‘heimelijk school verzuimen’. En dat is dus iets was de jeugd van tegenwoordig juist niet doet. Die verzuimen niet stiekem, maar open en bloot om hun zorgen te uiten tegen het gebrek aan daadkracht van de volwassen wereld om drastische maatregelen te nemen tegen vernietigen van de aarde. Zij denken na over hun toekomst en hopen dat hun kinderen ook nog naar school kunnen.

Dat heeft dus niks met spijbelen te maken. Laten we juist blij zijn met jongeren die durven op te komen voor hun toekomst. Het zijn vooral cynische zeurpieten die hun protest klimaatspijbelen noemen.

Max van den Broek.