Plezier is het belangrijkste instrument bij PingPop

PINGJUM Alle drie traden op in binnen- en buitenland, nu bundelen Emilie Blom, Monique Bakker en Mats Voshol de krachten om hun kennis over te dragen op de jeugd van Pingjum en omgeving. Eens in de twee weken verandert het kerkje Te Plak aan de Pibemalaan in het muzikale epicentrum van het dorp. Dit alles onder de naam PingPop, waar plezier maken voorop staat.

,,Dat was een inkoppertje, he”, lacht Emilie als ze vertelt over de naam die ze bedacht. Ze geldt ook als initiator van de samenwerking tussen de drie veelzijdige muzikanten. Zelf speelt ze dertig jaar lang als bassiste in de rockband The Scene, waarmee ze vrijwel elke zaal en ieder podium in Nederland en België wel gezien heeft. Na het overlijden van zanger Thé Lau in 2015 is het tijd voor verandering.

,,Ik woonde in Amsterdam, maar ik wilde naar Friesland”, legt ze uit. ,,Ver weg heb ik nog Friese roots. Ik kwam hier veel vroeger en ik zeil veel op het wad. Ik heb veel met dit gebied. Altijd als ik de Afsluitdijk over rijd, trekt de lucht open. Dat vind ik een fijn gevoel.”

Bij de zoektocht naar een woning houdt ze wel meteen rekening met de wens om workshops te geven. En dan is daar Mats, die niet veel eerder naar Pingjum is verhuisd.

De twee kennen elkaar via het Conservatorium van Amsterdam, waar Mats studeert en Emilie werkzaam is. Samen geven ze muziekles aan arme kinderen in Amsterdam-Noord.

,,Mats zei tegen mij: ‘Pingjum is leuk joh!’. Het was wel toevallig: we waren overal aan het kijken, maar bij deze woning hadden we het gevoel: dit is ‘m gewoon”, vertelt ze vanuit haar huis in het dorpje.

Vanaf dat moment zijn de lijntjes logisch en kort. ,,Van Monique wist ik dat ze in Harlingen woonde”, wijst Emilie naar de zangdocente. Ook zij kennen elkaar via het conservatorium in Amsterdam, waar Monique lesgeeft. ,,Emilie is degene die ons heeft verbonden”, vertelt de muzikante, die onder meer jaren met Candy Dulfer tourde.

Emilie: ,,Ik heb Mats en Monique gepeild of ze het leuk vonden.”

‘Ja’, blijkt het antwoord en dus start het trio met PingPop: bandcoaching voor jong en oud, eens in de twee weken op zondag. In september zijn de eerste lessen begonnen. Dat zou aanvankelijk een half jaar geleden al, maar de oorzaak van uitstel laat zich inmiddels raden.

Emilie ,,We hebben in maart een open dag gehouden. Ik dacht: he-he, eindelijk hebben we het voor elkaar, nu gaan we het doen. De week daarna kwam de lockdown..”

Om het enthousiasme aan te houden, gooit ze drumstokjes door de brievenbus bij dorpsgenoten en ook per mail en door middel van een flyer-actie wordt de lijn warm gehouden. Dat resulteert in twee groepen -jeugd tot 18 jaar en volwassenen- die zich aanmelden.

Ondanks al hun ervaring, zien de muzikanten een nieuw soort dynamiek. Mats: ,,Dat je met andere mensen samenspeelt, dat is voor mensen die niet dagelijks met muziek bezig zijn een hele hoge drempel. Om met je buurman te gaan zitten en zeggen: joh, laten we muziekmaken. Dat voel je heel erg. Dit hebben ze misschien altijd al gewild, maar de faciliteiten waren er niet.”

,,Misschien wel twintig, dertig, of veertig jaar”, haakt Monique in. ,,Ik proef dat wel, die gekoesterde wens. Die kunnen ze nu alsnog verwezenlijken.”

Emilie: ,,Ik kom ze vaak daarna nog tegen. ‘Ik heb zoveel energie, het is zo leuk’, zei iemand tegen mij. Iedereen voelt zich goed als ze weer naar huis gaan.”

Het plezier, de onbevangenheid en de grenzeloosheid zijn de belangrijkste voorwaarden; het niveau is daarbij van secundair belang.

,,Het is te vergelijken met hoe je een bandje begint”, duidt Monique. ,,Jij speelt bas? Oké. Jij kan een beetje drummen? Prima, wat zullen we spelen? Die verbintenis, die gezelligheid, daar ben ik in opgegroeid. Dat is ook wat muziekmaken zo leuk maakt. Dat blijft voor mij altijd de essentie.”

Dat enthousiasme proberen ze over te dragen op hun leerlingen. Bij de jeugd gaat dat veelal op een speelse, ontdekkende manier. De ‘volwassen groep’ trapt af met het nummer Everywhere van Fleetwood Mac. De verdeling gaat heel natuurlijk, vertelt Emilie. ,,Een drummer, een gitarist, een bassist en een percussionist. De rest wilde zingen.”

Voor hen wordt de kerk -die ruimte genoeg biedt- coronaproof ingericht. Platen van plexiglas worden aan microfoonstandaards gehangen tussen de zangers in. ,,We willen het goed doen. Geen risico lopen.”

Door de aangescherpte maatregelen kunnen de volwassenen momenteel niet met z’n allen oefenen -die lessen worden verschoven- maar de kinderen musiceren vrolijk verder.

,,We hebben vier lessen gedraaid, in die vier lessen zie ik ze al enorm groeien”, antwoordt Emilie, gevraagd naar het niveau van de muzikanten.

,,Je plaatst ze misschien niet op Pinkpop, maar als zij voor familie en vrienden gaan spelen -het feit dat er mensen tussen zitten die dat anders nooit hadden gedaan- dat kan raken”, meent Monique. ,,Die menselijkheid is voor mij als docent het belangrijkst. Dat maakt het altijd bijzonder.”

Het dorpse karakter speelt ook een rol. ,,Het gevoel er omheen heb ik nog niet eerder meegemaakt. Dat iedereen elkaar al kent. Ik voel me de vreemde in die kerk”, vertelt Mats lachend.

In de toekomst zullen er zeker optredens volgen, verzekert Emilie. Sterker nog: de eerste show stond al gepland op het jaarlijkse Kunst Achter Dijken-festival. Wellicht volgt volgend jaar een herkansing. ,,Dat is de worst die we ze voorhouden.”

Ondertussen hoopt het trio dat hun enthousiasme navolging krijgt. ,,Ik denk wel dat dit een bodem is om lang om door te kunnen gaan”, besluit Emilie.

Yme Gietema.

--

Meer informatie via de website www.pingpop.nl.