COLUMN | Mondkapje

Ze hadden het er even over, de twee mannen op leeftijd op een bankje in de stad. Ze zaten veilig 1,5 meter van elkaar. Kennelijk waren ze beiden ietwat doof, zodat, om die afstand te overbruggen, de conversatie op behoorlijke luide toon werd gevoerd. Zo luid zelfs dat ik deze op het bankje verderop letterlijk kon volgen.

,,Ik vind het best raar die discussie hier over de mondkapjes. Niet dat ik er om zit te springen, maar ze zijn in de landen om ons heen toch niet gek. Als we ze nou gewoon dragen met z’n allen met het idee dat alle kleine beetjes helpen, dan ben je van het gezeur af en lopen we in de pas met onze buurlanden”, zei de man wiens melkwitte vel om zijn dunne benen, die uit een korte broek staken, lubberde. ,,Ja”, zei de ander, wiens eveneens in korte broek gestoken benen een stuk bruiner en stevig waren, ,,Daar heb je gelijk in.”

Daarna zwegen ze even. ,,Maar jij bent toch al naar het buitenland geweest?” pakte de witste van de twee de draad weer op. ,,Dus jij hebt ervaring met mondkapjes.”

Dat had hij zeker, antwoordde de ander en begon te lachen. ,,En dat was niet eens zo’n slechte ervaring. Het praat wat moeilijk met zo’n ding voor je mond. Dus hield mijn vrouw eindelijk eens een tijdje haar klep. Ik heb nog nooit zo’n rustige vakantie gehad. Wat dat betreft is zo’n mondkapje echt een uitkomst.”

Max van den Broek.