De Bron zwaait juf Wies uit

Als een ware vorstin zat juf Wies woensdagochtend te midden van alle kinderen van CBS de Bron op het schoolplein. Ze werd toegezongen en kreeg cadeaus. Haar pensionering ging, met andere woorden, bepaald niet onopgemerkt voorbij.

De entree was al spectaculair. Met loeiende sirenes en zwaailichten kwam eerst een politiemotor het schoolplein op, gevolgd door alle kinderen van groep 4. Zij hadden op de fiets ‘hun’ juf opgehaald. Wies Vellinga-Brouwer liet zich zelf voorrijden in een fraaie cabrio, bestuurd door collega Martzen Pennekamp. De tweede agent sloot de rij en maakte daarmee de escorte compleet.

Vanaf dat moment was ze een voortdurend stralend middelpunt. Alle leerlingen zetten hun variant op ‘Berend Botje’ in, met de tekst aangepast op de pensionering van juf Wies. Daarna was het tijd voor cadeaus. Ze kreeg een heuse ‘Ajuus-paraplu’, bloemen en een foto waarop alle leerlingen in de vorm van een hart op het schoolplein staan. ,,Zo zit ze voor altijd in ons hart”, aldus directeur Bauke Korenstra. ,,Die gaat boven mijn bed”, sprak de afzwaaiende lerares in haar korte toespraak. ,,Ik kom vast nog wel eens bij jullie langs”, beloofde ze verder. ,,Als jullie extra hulp nodig hebben, of gewoon even gek willen doen.”

Met haar pensionering komt een einde aan 45 jaar onderwijs voor Wies Vellinga-Brouwer. Die carrière begon met een aantal invalklussen op kleuterscholen in Bolsward, gevolgd door een baan als hoofdleidster in Drachten en later Lemmer.

Na een verhuizing naar Scharnegoutum -hier werden vier van haar vijf kinderen geboren- volgde ze de cursus tot volledig bevoegd onderwijzer. Toen baby nummer vijf op komst was, verhuisde het gezin naar Bolsward, waar later ook de jongste dochter ter wereld kwam. Na een paar jaar wilde Wies toch weer voor de klas, en die mogelijkheid deed zich voor als invalleerkracht bij De Bron. Ook waren er invalklussen bij verschillende andere scholen in de omgeving.

Na een aantal jaar kreeg ze een vaste aanstelling en na enkele omzwervingen op alle groepen binnen de school, had ze na enkele jaren haar vaste groepen.

Het was daarom wel zo toepasselijk dat de kinderen van ‘haar’ groep 4 als fietsende stoet voorgingen op haar afscheidsfeest. Nu is het tijd voor pensioen. ,,Dat betekent dat je helemaal niks meer hoeft te doen”, verduidelijkte juf Wies dat begrip voor de kinderen. ,,Maar dat is helemaal niks voor mij”, besloot ze met een lach.