Van tropisch eiland naar werken op corona-afdeling: ‘Het is bizar hoe snel het is gegaan’

BOLSWARD Wat een fijne, zorgeloze zonvakantie met een goede vriendin moet worden, verandert voor Marrit van der Sluis uit Bolsward in een chaotische reis. Halsoverkop beëindigen ze hun vakantie op de Filipijnen voortijdig door de uitbraak en snelle verspreiding van het coronavirus. En in plaats van thuiszitten, staat ze sinds maandag in de ‘frontlinie’ op een speciale corona-afdeling in Ziekenhuis Tjongerschans in Heerenveen.

,,We hebben denk ik vijf dagen onbezorgd vakantie gevierd”, vertelt de verpleegkundige. Samen met haar reisgenote arriveert ze op 9 maart in hoofdstad Manilla. Er is op dat moment weinig aan de hand, maar dat verandert snel.

Dat merkt het duo al als ze zich aanmelden voor een vierdaagse expeditie richting het plaatsje El Nido. Hagelwitte stranden en azuurblauw water zijn de vooruitzichten, maar al snel dreigt dat om te slaan. De hele boot moet mogelijk in quarantaine als ze niet doorvaren en mogelijk komen ze vast te zitten op het eiland. Al op dag twee vaart het gezelschap daarom naar het eindpunt, maar ook daar worden ze geconfronteerd met maatregelen, tekenend voor de snelheid waarmee de situatie verandert. ,,Het hostel ging er wel goed mee om. Overal waren checks, we moesten onze temperatuur meten en een gezondheidsverklaring hebben. Ook gaven ze een soort powerpointpresentatie met de laatste informatie.”

Dat de informatievoorziening wel eens tegenstrijdig is, ondervindt het duo. ,,Soms wordt de ene regel gepubliceerd en lees je even later tegenovergestelde informatie.”

Bij Marrit is echter al snel een soort berusting: ,,Ik had me er al bij neergelegd dat we hier een maand zouden zitten”, vertelt ze. ,,Als ik dan maar vrij kon rondlopen. Maar ineens was er een avondklok. Mochten we na 8 uur niet meer het hostel uit, tenzij er een medische noodzaak was. Ook hoorden we dat Manilla ‘op slot’ ging. Niemand mocht in en uit tot 14 april.”

Dan horen ze van een tijdsframe van 72 uren waarin ze het land mogelijk toch uit kunnen. Samen besluiten ze die mogelijkheid aan te grijpen, maar dat houdt wel in dat ze halsoverkop hun reis moeten omgooien.

Ze weten een binnenlandse vlucht te boeken naar Clark, zo’n honderd kilometer ten noorden van Manilla. ,,Van daaruit zouden we een bus pakken naar de hoofdstad.” Onderweg moeten ze de nodige checkpoints van het leger passeren.

Die bus laat echter lang op zich wachten en zo stappen beide dames uiteindelijk in een soort illegale taxi die hen naar het vliegveld brengt. Bij het laatste checkpoint is het nog even spannend, want de chauffeur heeft geen licentie om daar langs te rijden, maar wordt enige coulantie geboden.

Dan het volgende probleem: hun ticket naar huis heeft Istanboel als tussenstop, maar de Turkse regering heeft net besloten de toelatingseisen aan te scherpen. Met andere woorden: zelfs voor een overstap zijn de dames niet welkom in Turkije. Uiteindelijk wordt hun vlucht omgeboekt via Dubai en zo landen ze, na bijna zeventig uren, vrijdag weer in Amsterdam. ,,Toen we weg gingen was er één geval bekend op de Filipijnen. Het is bizar hoe snel het is gegaan.”

Aanvankelijk zou hun reis tot 3 april duren, maar eenmaal het besluit genomen om deze af te breken, kan Marrit meteen aan de bak in Nederland. Sinds maandag werkt ze op een speciale corona-afdeling in Ziekenhuis Tjongerschans. ,,Ik kan wel thuis blijven en mijn vakantie uitzitten, maar zo kan ik me nuttig maken”, vertelt ze.

En over die vakantie? ,,Je baalt van je trip, maar je kunt het ook snel relativeren. Jouw afgebroken plezierreisje is een stuk minder belangrijk..”

Yme Gietema.