Fotografe Martina vier weken in kielzog Solar Team Twente door Australië: ‘Het was een achtbaan’

BOLSWARD Vier weken lang trok fotografe Martina Ketelaar uit Bolsward in het kielzog van het Solar Team Twente dwars door de outback van Australië. Hun taak: zo snel mogelijk de 3000 kilometer van Darwin naar Adelaide afleggen met een zelfgemaakte zonneauto. Haar taak: alles vastleggen. ,,Ik wilde laten zien hoe het écht is voor zo’n team. Het zijn heus niet alleen maar high-fives.”

Via-via krijgt ze begin dit jaar een vacature onder ogen. Het Solar Team van de universiteit in Enschede, dat in oktober met een team meedoet aan de fameuze Bridgestone World Solar Challenge, zoekt een fotograaf. Op goed geluk en gesteund door haar affiniteit met auto’s, besluit ze te solliciteren. Een telefoontje en een gesprek later is ze aangenomen. Haar verhaal slaat aan. ,,Twente is leuk, de mensen zijn nuchter. Dat past bij mij.”

Later volgt een kennismaking met het team en schiet ze beelden bij testdagen. Alles als opmaat voor de race in oktober. Het Twentse team is één van de veertig die meedoen aan de race, die ook wel bekendstaat als het WK voor zonneauto’s. Heel wat bloed, zweet en tranen zitten er in de ontwikkeling van de voertuigen.

De teamgeest, het wedstrijdelement én de bijzondere omgeving bieden genoeg ingrediënten voor Martina. ,,Er ging een wereld voor me open. Ik had wel wat onderzoek gedaan, maar je komt toch op heel andere plekken. Je rijdt eigenlijk door het grote niets..”

Want zo laat de Australische outback zich kenmerken: lang gestrekte wegen met rood grind in de berm. Eindeloze uitzichten. Weinig verkeer, wel veel dode dieren langs de weg. ,,En het is heel warm. Een soort oven waar je doorheen rijdt.”

Dat doet het Solar Team Twente met een stoet van elf voertuigen. Eén daarvan is de belangrijkste: de 160 kilo wegende zonneauto. Martina zit in de mediawagen. ,,Dan moesten we steeds inhalen, een spot zoeken en foto’s maken.” Dat patroon herhaalt zich veelvuldig.

Los daarvan, vindt de documentairefotografe uit Bolsward het groepsproces ook belangrijk. Niet alleen racefoto’s, niet alleen blije gezichten, maar ook de intense beleving van een groep studenten die aan de andere kant van de wereld bezig is met iets waar ze heel veel tijd en energie in gestoken hebben. Los van een stukje beroepsgeheim -,,bepaalde onderdelen mocht ik niet fotograferen”- legt ze zoveel mogelijk vast. ,,De opdracht was om een verslag van het team te maken, maar verder was het heel vrij. Ik wilde een documentaire maken. Niet alleen de auto, maar ook de randzaken. Wat doet zo’n race met een persoon?”

Dus ook het opslaan van het kamp in de middle of nowhere, het eten, een overtrekkende zandstorm. Of op het moment dat het goed mis gaat voor het team. Na vier van de vijf dagen op kop te hebben gelegen, crasht de auto op de voorlaatste dag. Na een windvlaag raakt het voertuig van de weg en slaat het in de berm over de kop. De schrik zit er goed in, ook bij Martina. Het levert dubbele gevoelens op. ,,Je bent heel erg betrokken bij het project. Als die crash dan gebeurt, wil je dat vastleggen, maar je wilt er ook zijn voor iedereen. We wisten eerst niet eens of de coureur nog leefde..”

De opluchting is er als blijkt dat hij er zonder noemenswaardig letsel vanaf komt. ,,Dat was het belangrijkste, maar ik stond met tranen in mijn ogen te fotograferen.”

En op ‘acceptabele afstand’, zo omschrijft ze. ,,Je weet dat er heel veel werk en geld in zit. En het zijn vrienden, je weet hoeveel ze er voor over hebben.” Die avond overnacht het team in een militair hotel. Uiteraard is er verdriet, maar er is ook de bevestiging dat wat ze gemaakt hebben, werkt. Want het team lag op de voorlaatste dag nog steeds eerste. ,,Iedereen was niet compleet verslagen”, merkt Martina die avond dan ook.

De zonneauto wordt klaargemaakt om de volgende dag nog wel de symbolisch de laatste kilometer naar de finishlijn af te leggen. Dan komen de emoties wel weer opborrelen, maar die gaan wel gepaard met realisme. ,,Iedereen was oké, dat was het belangrijkste”, kijkt Martina nog eens terug op de crash.

Vier weken lang heen en weer geslingerd van emotie naar emotie, elke dag met nieuwe indrukken in een andere omgeving: het is niet wonderlijk dat ze de maand omschrijft als een achtbaan. ,,Niet alleen voor mijzelf, maar ook voor het team. Maar het loopt zoals het loopt. Ik probeer dat zo mooi mogelijk in beeld te brengen.”

Nu is het een kwestie van nabewerken en nagenieten. ,,Ik zou het zo weer doen.” Voor het team komt een digitaal archief en een almanak beschikbaar.

Yme Gietema.