De spagaat van een basketbaltalent

BOLSWARD Djorke Heidweiller is een 17-jarige basketballer uit Bolsward. Hij heeft de kans om volgend jaar eredivisie te spelen in een ‘onder-18’ team in Landsmeer, maar dat heeft gevolgen voor zijn dagelijks leven. Verhuizen, een andere school, een nieuwe baan. De spagaat: kiezen voor het sportieve of het maatschappelijke?

Hij deed onlangs al mee in een oefenwedstrijd van het nieuwe jeugdteam van de Landslake Lions. Tegenstander was een team uit de Amerikaanse hoofdstad Washington DC. Het voor Djorke meteen ook een kennismaking met zijn mogelijk nieuwe teamgenoten. ,,In de kleedkamer voor de wedstrijd zag ik ze voor het eerst”, vertelt hij lachend. Winnen deden ze niet (63-85), maar voor de Bolswarder basketballer was het wel een kennismaking met het spelen op een hoger niveau. En dat leek ‘m ogenschijnlijk gemakkelijk af te gaan, zo vertelt hij later. ,,Het was minder zwaar dan ik had verwacht.”

Het nieuwe team uit Landsmeer komt volgend jaar uit in de eredivisie. Djorke -1.98 meter lang- gooide zelf een lijntje uit naar de ploeg uit Noord-Holland. Want hij wil wel degelijk hogerop.

In zijn kennissenkring heeft de Bolswarder onder meer oud-eredivisiespeler Quincy Treffers, die uitkwam voor Den Helder, Aris Leeuwarden en Den Bosch. ,,Daar heb ik goed contact mee. Hij zag potentie in mij en heeft mij uitgedaagd het hogerop te zoeken.”

En zo nam Djorke contact op met verschillende ploegen. Onder meer met die uit zijn geboorteplaats Den Helder, maar hij benadert ook team uit Haren en dus Landsmeer.

Want zo werkt het: zelf initiatief nemen. ,,Als je stappen wilt maken, moet het vanuit jezelf komen”, weet Djorke. ,,Je moet jezelf laten zien.”

Achteraf gezien had hij die stap misschien wel eerder moeten zetten. ,,Ik heb lang getwijfeld of ik wel goed genoeg ben. Daarom ben ik twee seizoenen langer doorgegaan in Sneek. Als ik eerder was gegaan, had ik nu die ervaring al gehad.”

Maar nu het spelen voor een eredivisieploeg lonkt, komt daar meteen een lastige keuze bij kijken. Djorke verhuisde op zijn zevende van Den Helder naar Bolsward nadat zijn ouders uit elkaar gingen. Hij ging in Sneek naar school, vond hier werk en sociale contacten. Hij is nog wel regelmatig bij zijn vader in de kop van Noord-Holland, maar een sportieve overstap zou ook weer een definitieve verhuizing betekenen.

,,Dan moet ik daar weer opnieuw beginnen”, verzucht hij. Bovendien zit er ook een financiële kant aan het verhaal. Hoewel het predicaat eredivisieclub mooi klinkt, betalen de spelers ‘gewoon’ contributie. En die ligt flink hoger dan bij bijvoorbeeld een voetbalclub. ,,Ik moet de afweging nog maken.”

Onbekend terrein is Den Helder, waar hij dan gaat wonen, echter allerminst. Het is tevens de plaats waar hij voor het eerst het basketbal ontdekt. ,,Daar ging ik met mijn vader kijken naar eredivisiewedstrijden. Rende ik als klein jochie meer door de zaal dan dat ik naar de wedstrijd keek. Later ging ik steeds meer kijken.”

En de sport zit in de familie, zo blijkt. Djorke’s moeder en oom hebben beiden op landelijk niveau gespeeld. Zelf zit hij als jochie eerst nog op voetbal en judo, maar uiteindelijk komt hij uit bij de sport waar hij al vroeg mee in aanraking komt. Hij heeft bovendien zijn fysiek mee. ,,Op mijn twaalfde was ik 1.84”, klinkt het nuchter.

Na zes jaar verlaat hij Menhir in Sneek sowieso. Of hij maakt de stap naar de eredivisieclub, waar hij naast de ‘onder-18’ waarschijnlijk ook met de ‘onder-22’ mee mag trainen, of hij zoekt zijn heil ergens anders in de buurt van Bolsward. Hij kreeg al meerdere telefoontjes en berichten van clubs uit de omgeving.

Hij zal hoe dan ook zijn besluit snel moeten nemen: eind september start de competitie. ,,Anders zoeken ze een ander voor mij”, weet Djorke. Want zo gaat het nu eenmaal op het hoogste niveau.

Yme Gietema.