Sylvans bijzondere reis naar Bangladesh: ‘Ik heb alles kunnen doen’

BOLSWARD ,,Hoe beperkt ben je eigenlijk?” In de vraag die Sylvan Canrinus stelt als hij praat over zijn werkvakantie in Bangladesh zit het antwoord eigenlijk al verscholen. De Bolswarder zit zelf in een rolstoel, maar dat weerhield hem er niet van om drie weken lang mee te bouwen aan een gemeenschapsruimte voor mensen met een beperking. ,,Ik heb alles kunnen doen wat anderen ook gedaan hebben.”

Per toeval stuit hij zo’n anderhalf jaar geleden op een Facebookbericht waarin verteld wordt over de reizen. ,,Ik stond op een taxi te wachten en toen zag ik dat bericht", vertelt hij nuchter. Het is nota bene in zijn revalidatieperiode, net nadat hij zelf een zwaar ongeluk heeft gehad op zijn crossmotor. Gevolg: een dwarslaesie. Hij zal nooit meer kunnen lopen, maar is direct vastberaden om niet bij de pakken neer te gaan zitten. En dus is hij al snel enthousiast als hij leest over de mogelijkheid om af te reizen naar het Zuid-Aziatische land, een trip georganiseerd door World Servants Onbeperkt, een project waarin World Servants en HandicapNL samen optrekken om werkvakanties voor jongeren met een lichamelijke beperking mogelijk te maken.

In zijn enthousiasme neemt hij het besluit om te gaan, maar dan dient zich een aantal praktische zaken aan. ,,Ik wist niet eens precies waar het ligt", geeft hij lachend toe. Ook komt hij er achter dat World Servants een Christelijke organisatie is. ,,Ik ben zelf niet gelovig, maar het zat me niet in de weg. Ik respecteer het en vind het wel interessant."

De groep die afreist naar Bangladesh -dertig, inclusief begeleiders- moet zelf een bedrag bijeen brengen om de reis te bekostigen. ,,Ik deed een oproep op Facebook en toen was het in een week binnen", glundert Sylvan. ,,Iedereen wilde wel hepen."

In mei volgt een voorbereidingsweekend in Heino. Daar ontmoet hij zijn reisgenoten voor het eerst, nadat er via Whatsapp al het nodige contact is. ,,Het was een heel gezellige groep. Iedereen wilde wat goeds doen voor een ander."

Het geldt allemaal als aanloop naar 20 juli als hij in het vliegtuig stapt. ,,Ik had nog nooit gevlogen", vertelt hij. Zwaar bepakt -medisch noodzakelijke spullen, materialen voor zijn rolstoel en ‘gewone bagage’- vliegt hij van Schiphol via Dubai naar hoofdstad Dhaka, waar de groep de eerste nacht verblijft. ,,Van daaruit was het nog ruim tien uren met de trein en anderhalf uur met de bus om op onze bestemming te komen", schetst Sylvan zijn reisschema. Ze gaan aan het werk in het plaatsje Nilphamari in het noorden van Bangladesh.

,,Ik had geen verwachtingen, ik dacht: ik laat het wel over mee heenkomen", was zijn instelling vooraf. Samen met een lokale aannemer en plaatselijke werknemers begint de groep met de bouw van een gemeenschapscentrum naast een ziekenhuis voor lepra-patiënten. Samen met een local legt Sylvan de eerste steen. Ongelukkig voor hen: het is regenseizoen in Bangladesh. Ze worden getrakteerd op een enorme hoosbui. ,,Die steen lag daarna ergens in een rijstveld", lacht de Bolswarder. ,,Verder hebben we veel geluk gehad, want daarna was het droog."

Behalve een enorme regenbui, waren er meer klimatologische verschillen. ,,De gevoelstemperatuur lag soms wel boven de 50 graden."

Ondanks dat draagt hij letterlijk en figuurlijk zijn steentje bij. Hij is één van de drie die in een rolstoel zit en dat zorgde best wel eens voor gemengde gevoelens, zo geeft hij toe. ,,Eerst zie je het als last, maar anderen denken helemaal niet zo."

Zo schuurt hij ziekenhuisbedden, metselt een muur (,,dat had ik ook nog nooit gedaan) en geeft hij stenen aan. ,,De dagen vlogen om", vertelt de 20-jarige Bolswarder. Na drie weken, als het dak er op zit, is het doel bereikt. ,,Dat hebben we echt wel snel gedaan. Je probeert zo ver mogelijk te komen en vaak kun je het niet afmaken."

,,Maar het is meer dan het bouwen", gaat hij verder. ,,Het gaat ook om jezelf." Drie weken in een compleet andere wereld maken indruk op de 20-jarige Bolswarder. ,,Ze slapen met z’n drieën in één bed. ’Ja, dat past toch?‘, zeggen ze dan", noemt hij als voorbeeld. ,,En ze lopen gewoon op blote voeten over de bouwplaats." Hij deelt de ervaringen met de nodige verbazing in zijn stem. Communiceren gaat in gebrekkig Engels en met ‘gebarentaal’. ,,Toen ik vertelde dat wij hier een hond als huisdier hebben, dachten ze ‘huh?’. Die lopen daar overal rond."

Samenvattend: ,,Het is een ervaring op zich die mensen in een rolstoel ook kunnen hebben. Iedereen verdient die kans. Het is heel vet dat World Servants dit organiseert."

Yme Gietema.