COLUMN | Folderleed

Ze stond met een volle kar voor me bij de scankassa van de supermarkt. Haar grijze haren, haar mooi gerimpelde gezicht en haar schuifelende tred deed me vermoeden dat zij behoorlijk op leeftijd was. Het scanmeisje daarentegen was met haar blozende wangen en haar blonde lokken vast nog geen twintig. ,,Het is geen stijl”, begon de oude dame tegen de jeugdige kassière toen zij aan de beurt was. ,,Ik krijg al weken geen folders met jullie aanbiedingen meer in de bus.”

Het kassameisje, dat inmiddels met haar scancontrole begonnen was, knikte begrijpend. ,,De klacht is bij ons bekend, maar het is lastig om bezorgers te vinden”, antwoordde ze. ,,Dat weet ik” reageerde de oude dame snippig. ,,Ik heb de bezorgdienst gebeld en die had dezelfde smoes. Dat is onacceptabel. Ik heb gewoon recht op die folders.”

Het meisje kreeg inmiddels een steeds roder hoofd vanwege deze verbale tirade. U kunt de folder ook in de winkel ophalen, probeerde ze nog, maar dat was helemaal tegen het zere been van de vrouw.

,,Daar gaat het niet om. Hij hoort bij mij in de bus te komen. Dan betalen jullie de bezorgers maar meer loon.”, schoot ze nu echt uit haar sloof. Toen zei het inmiddels uitgescande meisje: ,,Heeft u anders nog iets te zeuren?” Ze schrok er zelf van en keek mijn kant op. Ik knikte dat ik haar wel begreep. De oude dame had het gelukkig niet gehoord. Die was al mopperend met haar pinpas aan het worstelen.

Max van den Broek.