Naaiatelier als nalatenschap. ‘Het houdt me van de straat’

BOLSWARD

Een naaiatelier als nalatenschap aan haar vorig jaar overleden dochter. Met een ondertekende huurovereenkomst en instemming van de gemeente kan Marij van Veen Zwezereijn vooruit kijken. ,,Dat geeft rust.”

Het was een ronduit roerig jaar voor Van Veen. Haar dochter Claudia overleed vorig jaar op achttienjarige leeftijd. Het was ook het moment waarop Van Veen sterk twijfelde of ze door moest gaan met haar atelier, dat ze inmiddels een aantal jaren bestierde. Als soort nalatenschap besloot ze de zaak voort te zetten. ,,En het houdt me van de straat”, geeft ze toe.

De oorsprong van het hobbymatige Naaiatelier Marij komt voort uit een vorm van activisme. Protest. Claudia was meervoudig gehandicapt en zat permanent in een rolstoel. Ook had ze aangepaste kleding en slaapbenodigdheden nodig. Nadeel hiervan: die producten zijn behoorlijk aan de prijs. Bovendien was de keuze beperkt, vond Van Veen. ,,Dan doe ik het zelf wel”, dacht de Bolswardse, die geschoold is als naaister. ,,Probleemoplossend denken”, omschrijft ze het zelf.

Ze deelde haar ongenoegen eind oktober 2015 al in de commissievergadering Boarger en Mienskip. Want waarom zijn er zo weinig verkooppunten? En waarom kost een broek honderdvijftig euro? ,,Bij mij zijn ze maximaal vijftig euro kwijt”, vertelt Van Veen. ,,Of een slaapdeken. Die zijn heel dik of heel dun. Bovendien kosten die wel twee- driehonderd euro”, gaat ze verder. ,,Hier zijn ze hooguit tachtig en kunnen ze zelf het materiaal bepalen.”

Dergelijke berekeningen legde ze de raadsleden drie jaar geleden al voor. ,,Ik vind dat ‘t veel goedkoper kan”, sprak ze in tijdens de vergadering, toen nog in het gemeentehuis in IJlst. ,,Daarom ben ik vorig jaar (juni 2014, red.) op hobbymatige manier mijn eigen naaiatelier begonnen.” Ze legde daar ook haar werkwijze uit: ,,Als ik een jas voor mijn dochter koop, dan koop ik die één of twee maten te groot. Daarna maak ik ‘m passend voor haar rolstoel.”

Wethouder Stella van Gent deed toen een toezegging ‘op korte termijn verder te spreken’. Dat gesprek kwam er, maar was niet heel vruchtbaar, vindt Van Veen terugkijkend. Uit coulance mocht ze een ruimte huren in het gebouw aan de Burgemeester Praamsmalaan 32, waar ook de Kledingbank en het jongerencentrum gevestigd zijn.

Maar nog steeds was er geen duidelijkheid. Want wat als de gemeente een andere invulling bedacht? Nu, met het ondertekenen van een huurovereenkomst van een jaar, is die duidelijkheid er wel. Voor dit jaar althans. ,,Het geeft rust”, vindt Van Veen. Bovendien is er ruimte om vooruit de kijken. Projecten op te zetten. Een voorbeeld daarvan is een cursus naaien die binnenkort start. ,,Voor mensen met een krappe beurs”, legt ze uit. ,,Of mensen die anders vereenzamen.”

In haar werkplaats is ruimte genoeg. Een mooi voorbeeld van haar vakmanschap is het nieuwe Gysbert Japicx-kostuum dat ze onlangs maakte. ,,Dat was een hele uitdaging, maar ze vonden het prachtig.”

Het aanbod werkzaamheden en reparaties varieert zodoende behoorlijk. En dat er veel mogelijk is, laat ze zien. ,,Kijk, deze trui is gemaakt van een kussensloop”, zegt ze, graaiend in kledingrek. ,,Je moet gebruiken wat je hebt.”

Yme Gietema.