COLUMN | Zus

Deze week bracht ik samen met mijn zus door in een aangename opstal op Schiermonnikoog. Rust, zee en prachtig weer vielen ons ten deel, evenals het uitzicht op een aangename culinaire beleving. Om daar een aanzet voor te geven, had ik thuis een mooie fles whisky in mijn weekendtas laten glijden. Zo was het aperitief als zodanig veilig gesteld.

De rest van de heerlijkheden lag te wachten bij de welvoorziene Schierse middenstand. De week ervoor, zo wist ik maar ik had de consequenties nog niet voldoende tot me door laten dringen, had zus haar diploma voor voedingscoach gehaald.

Voorwaar een prachtige prestatie, maar u zult begrijpen dat een vakantievierende gastronoom die de Stoofbattle van Poiesz Supermarkten heeft gewonnen, en een voedingscoach voor conflicterende keuzes komen te staan als het om de inhoud van de boodschappenmand gaat. Gehakt? Geen varkensgehakt hoor! Varkensvlees moet je niet eten. Paprikachips? Daar kan ik je echt vreselijke verhalen over vertellen.

Water? Oké, maar wel gemineraliseerd met koolstofgefilterde urine van de Tibetaanse wolfrat, want anders heeft het totaal geen zin. Muesli, biologische aspartaamvrije koekjes. Pfff. Ik zag de bui al hangen en dus moest ik wat doen.

Ik moest zus laten weten dat ik de kok was, en dat het vooral niet de bedoeling was dat ze zich met de ingrediënten ging bemoeien. Net zoals ik me altijd afzijdig heb gehouden als vrouwen in mijn omgeving het over het technische deel van bevallingen gingen hebben. Nee, ei- en koolhydraatvervangers zijn misschien gezond, maar het enige wat ik vervang is tofoe. Voor vlees. Soms moet je bikkelhard zijn om het leuk te houden.

Ruben Korfmaker.