Dokter Pepy Huisman zwaait na 35 jaar af: ‘Ik noem het geen afscheid, maar een jubileum’

BOLSWARD

Nog één keer de griepprik in combinatie met een Berenburg-proeverij, daarna een afscheidsceremonie in een volgelopen Sint Franciscusbasiliek. Dat eerste was traditie, dat laatste een verrassing. Pepy Huisman zwaaide vorige week af als huisarts in Bolsward. Het verhaal van een kleurrijke dokter die in drieënhalf decennium één criterium steevast hanteerde: ,,De menselijke maat."

,,De menselijke maat". De woordencombinatie valt meerdere malen. Normaal doen. Behulpzaam. Humaan. Gewoon, omdat het zo hoort. ,,Het is voor mij een kleine moeite", noemt Pepy Huisman als voorbeeld als hij in een vrij weekend op bezoek gaat bij ernstig zieke patiënten in Huylckenstein. ,,Als mijn vrouw boodschappen doet, fiets ik even langs."

Dokter. Het is een beroep dat in huize Huisman niet direct een logische keuze lijkt. Pepy wil net als zijn vader -de beroemde kunstschilder Jopie- de handel in. ,,Ik zou na de middelbare school natuurkunde gaan studeren om daarna mijn vader op te volgen", vertelt de afgezwaaide arts. Dat loopt anders. De scheiding van zijn ouders verandert het leven drastisch. ,,Wat zal ik doen?", vraagt Pepy zich in die tijd af. Hij vindt via een vriend een vakantiebaan in de psychiatrische inrichting in Franeker, daar woont hij na de verhuizing van Workum naar Franeker en Herbayum dicht bij. ,,De mensen aankleden, veel brood smeren", omschrijft hij zijn werkzaamheden aldaar.

Bijna twintig is ‘ie dan, als hij voor het eerst met de zorg in aanraking komt. Het lijkt meteen een goede match. ,,De directeur wilde dat ik een nieuwe interne opleiding ging volgen zodat ik daar uiteindelijk directeur kon worden. Ik was stomverbaasd toen ‘ie dat vroeg", weet Huisman nog.

Een kno-arts uit Leeuwarden (,,hij kocht antieke tegels bij mijn vader”) krijgt hier lucht van en instrueert de jonge Huisman. ,,Als je de zorg in wilt, ga je eerst medicijnen studeren. Dat was wel het laatste waar ik aan gedacht heb", vertelt de pensionado terugkijkend. ,,Niet veel later heb ik daar met hem een gesprek over gehad en de dag daarna heb ik me ingeschreven. Ik werd direct geplaatst door mijn goede cijferlijst."

En zo vertrekt hij naar een studentenflat in Groningen, waar nog een levensbepalende ‘verrassing’ op zijn pad komt. ,,De toenmalige buurvrouw is nu nog steeds mijn vrouw", zegt hij breed glimlachend. ,,Een wonderlijke wending", vat hij bovenstaande periode samen.

Nog tijdens zijn opleiding krijgt Huisman van de toenmalige arts -dokter Heida- de vraag of hij de praktijk wil overnemen. Die vraag beantwoordt hij positief. Kort na het behalen van zijn diploma neemt Huisman intrek in de dokterswoning aan de Jongemastraat. ,,Ik heb een week vrij gehad, toen ben ik begonnen."

Vanaf dat moment start hij de relatie met zijn patiëntenbestand. ,,Ik ben, zoals dat met een mooi woord heet, een mensenmens", omschrijft Huisman zichzelf. ,,Een gevoelsmens, maar ik kan ook rationeel denken."

Later: ,,’t Is wel een klus. Soms is het melk en honing, maar soms ook een beker azijn", heeft hij als treffende metafoor voor de emotionele afwisseling in zijn werk. ,,Ik probeer mensen altijd energie en positivisme mee te geven. Ze te enthousiasmeren. Dat brengt ze verder."

Het is in 2011 als zijn praktijk verhuist naar het gezondheidscentrum aan de Thomasstraat. Ook hier denkt hij mee met de patiënten, bijvoorbeeld door de inrichting. ,,Ziek zijn is niet leuk, dus het is belangrijk om na te denken hoe de mensen binnenkomen. Wij hebben een grote serre en een mooie tuin." Het is volgens Huisman zo fraai ingericht dat ze er zelfs met het team vergaderingen houden. ,,Dat doe je anders niet in een wachtkamer."

In 2006 start hij met een ludieke nieuwe traditie. Hij combineert de jaarlijkse griepprik met een Berenburg-proeverij. Eerst een prikje, dan een slokje. Omdat er in de praktijk niet genoeg ruimte is voor de praktijkondersteuner, wordt een boerderij in de Brouwerssteeg (,,toepasselijke naam") omgebouwd tot behandelkamer/café. Het is een typisch voorbeeld van de creatieve manier waarop de huisarts denkt. Niet te stijf en zakelijk, maar gezelligheid heeft de voorkeur. En het werkt. ,,Er kwamen vijfhonderd mensen langs, toen kwam ik er ook niet meer vanaf", zegt hij grijnzend.

En dus is het zeer toepasselijk dat na de meest recente ronde met griepprikken een afscheidsceremonie gepland is. Het komt als een volslagen verrassing voor Huisman zelf. ,,Het was formidabel", omschrijft hij kernachtig. De vaccinaties en Berenburgjes worden toegediend in de Ponte Vecchio, maar de kerk aan de andere kant van de gracht vult zich in het geheim met mensen. ,,Ik werd in de pizzeria steeds verder in de hoek gedrukt zodat ik niks kon zien."

Eenmaal de oversteek gemaakt, ziet Huisman een uitpuilende kerk. ,,Sommigen moesten zelfs staan", vertelt hij. De dokter wordt verrast met een fraai schilderij van kunstenaar Christiaan Kuitwaard, dichter fan Fryslân Eeltsje Hettinga draagt een speciaal voor de gelegenheid gemaakt gedicht voor en Freek de Jonge - die kent hij vanuit de kunstwereld- komt met een videoboodschap. Om maar iets te noemen. ,,Ik heb nog nooit zoveel kussen gehad", beschouwt Huisman na. Het woord ‘afscheid’ is wat hem betreft overigens geen juiste beschrijving. ,,Ik noem het geen afscheid, ik zie het meer als jubileum."

En wat doet een afzwaaiende dokter als Huisman de volgende dag? ,,Ik ben even langs geweest bij mensen die in het ziekenhuis lagen en dus niet konden komen." ‘Even langs geweest’. Niet omdat het moet, maar omdat het goed voelt. De menselijke maat.

Yme Gietema.