COLUMN | Jacob

12 oktober was het een half jaar geleden dat Jacob dood ging. Het was geen klap die nadreunde; sindsdien voelen we elke dag de klap opnieuw. Jacob was 44 jaar toen hij bij zijn karateclub in IJlst ineenzakte en niet meer opstond.

Maar nog altijd lijkt hij langs te lopen, te zwaaien en naar binnen te komen voor een kop koffie; in zijn blauwe jas en met Norah, zijn zwarte hondje. Door de foto op de kast hebben we zijn beeld paraat. We deden veel dingen samen; hij was mijn buurman, hij was dichtbij. Jacob was overal enthousiast voor te krijgen.

Behalve van vis, hield hij van alles en (bijna) iedereen. Ook van whisky. Echte scotch. We hebben er samen heel wat van geproefd. Binnenkort rijd ik de boot naar Newcastle op. Het doel is om samen met zoon een rondreis door Schotland te maken omdat hij dit jaar achttien jaar geworden is. Vader en zoon samen op stap door de Highlands, langs de Spey en over de brug naar Skye. En natuurlijk langs de talrijke distilleerderijen waar al het goud dat Jacob en ik (en zoon inmiddels ook) zo waarderen, met een fantastisch vakmanschap en onvoorstelbaar engelengeduld wordt opgevoed.

In een van die distilleerderijen koop ik een fles voor Jacob. A bottle straight from heaven. Ik weet wat hij lekker vond. Natuurlijk. Het is een fles voor bij hem thuis. Om heel af en toe nog eens een borreltje met hem te drinken, een muziekje met hem te luisteren en hem te vertellen dat we hem missen.

Ruben Korfmaker.