COLUMN | Tiny

Toen ik mijn moeder leerde kennen, had ze al een heel leven gehad. Een leven van dertig jaar waarin een wereldoorlog had gewoed, waarin ze had gewerkt in de horeca en voor een mevrouw over wie ze haar hele leven met grote minachting sprak. Het meisje, was ze, terwijl de oorlog haar voorgoed vrouw had gemaakt. Toen ik mijn moeder leerde kennen, was het een prachtige vrouw. Ze was lief, zorgzaam en speciaal; ze was speciaal genoeg om af en toe een column aan te wijden.

De vrouw die 57 jaar mijn moeder is geweest, ging afgelopen vrijdag dood. In het hospice in Sneek vocht ze tegen beter weten in voor haar leven. En dat terwijl ze wist dat haar leven geen bron van vreugde meer kende. Tiny Korfmaker was een vechter; ze wilde dingen doen, ondernemen. Ze wilde zingen, in het Bolswarder Oratorium bijvoorbeeld, waar ze ook jarenlang een bestuursfunctie heeft gehad.

Ze zong bij Andante en bij het Gezelschap voor Oude Muziek. En laten we haar inspanningen in de Bolswarder politiek niet vergeten, haar lidmaatschap van de gemeenteraad. Maar het is over. Tiny Korfmaker is dood. Het was onvermijdelijk en het zat er al even aan te komen. Het is goed en het doet pijn. En de verjaardagen zullen nooit meer hetzelfde zijn.

Ruben Korfmaker.


Auteur