COLUMN | Lipje

Zoon drong aan op Pollo Jerez, een gerecht met chorizo, milde en pittige paprika, sherry en de tofoevervanger kip. ‘Dat maak jij altijd zo heerlijk’, zei hij. Tja, dan breekt je hart; dan moet je wel de keuken in. En dus regelde echtgenote de benodigde ingrediënten en ging ik die middag aan de slag. Ik onderwierp de ui, knoflook en de paprika aan een zorgvuldige mise-en-place, daarna kwam de worst en tenslotte de kip. Het gevogelte in kwestie was gefileerd, zat weggedoken in een plastic schaaltje, en rustte op een bobbelig matje. De indruk van die bobbeltjes geeft het depressieve dier een enigszins decoratieve glans in het gerecht, alhoewel ik vermoed dat dat slechts een bijeffect is.

Nu is het al jaren zo dat kipschaaltjes in de supermarkt zijn afgedekt met een velletje doorzichtig plastic, zodat het arme dier zich in al haar naaktheid kan presenteren aan de kipliefhebber. En aan dat velletje plastic zit, volgens welingelichte bronnen, een lipje. Hier openen, staat erbij. Ik weet niet hoe het u vergaat met dat soort dingen, maar er zijn in mijn leven lipjes geweest die zich gemakkelijker lieten openen dan die van supermarktbakjes. En daar stond niet eens wat bij. Vier identieke hoekjes aan een bakje, en in één ervan staat Hier openen. Ik ging de uitdaging aan. Ik begon te pielen, probeerde met mijn nagels het lipje te scheiden van het bakje. Niks. Helemaal niks. En een duim druk je niet zomaar door het plastic heen. Nee, het kippetje was onbereikbaar.

De volgende Pollo Jerez wordt dus noodgedwongen met tofoe, ben ik bang. Als ik het open krijg.

Ruben Korfmaker.