COLUMN | Verslaving

Het is een verslaving aan het worden, meldden alle media recent. Het is ook iets van deze tijd. In het internetloze tijdperk bestond het niet. De digitalisering was toen nog verre toekomstmuziek. Men schreef nog brieven, sprak met elkaar en de telefoon stond stevig verankerd aan een kabel op een vaste plek in huis.

Tegenwoordig is iedereeen echter aan de mobiel en dat blijkt dus verslavend te werken. Ik merk het inmiddels zelf ook op straat. Een drugsverslaafde of dronkaard is in het hedendaagse straatbeeld nog maar een zelfzaamheid, maar bijna iedereen die ik tegen kom, jong en oud, voetganger of (brom)fietser, is over het kleine beeldscherm gebogen. De blik is alleen gericht om het mobiele toestel in de hand. Al glurend op hun mobieltje volgen ze de hele wereld, maar ze hebben geen idee meer wat er twee stoeptegels verder gebeurt. Dus is het tegenwoordig oppassen geblazen op straat. Zien ze mij wel of zien ze mij niet, is de vraag die steeds vaker opkomt. Het heeft al een paar keer tot bijna-botsingen geleid en een boze blik van de mobieler die vond dat ik beter uit mijn doppen moest kijken. Het is inmiddels zover dat als ik zo’n verslaafde zie ik botsvermijdend gedrag begin te vertonen. Ik ga er op voorhand al van uit dat ze mij niet zien en zorg ervoor dat ik ruimte genoeg heb om zonder ze te storen om ze heen te kunnen. En dat noemen we dan vooruitgang.

Max van den Broek.