COLUMN | School

Bolsward

Soms tref je iemand die levendig vertelt over de herinneringen die hij heeft aan de tijd dat hij drie of vier jaar oud was. Onbegrijpelijk. Alles voor mijn zeventiende is weg. Gewoon verdwenen, uit zichzelf, maar vaak ook bewust verdrongen. Nu ik wat ouder word, kruipen er af en toe weer flarden van gitzwarte souvenirs voorbij. Vage herinneringen van mijn middelbare school bijvoorbeeld.

Tot een jaar geleden wist ik alleen nog waar het gebouw had gestaan, maar steeds manifester drong het instituut dat in mijn beleving de pedagogiek van een vlindertuin nauwelijks ontsteeg, zich in mijn herinneringen op. Ik zag de in nicotine en teer gemarineerde, gedrongen docentjes weer die noodgedwongen een les annuleerden omdat ze hun boek waren vergeten. Die zeven sigaretten per les rookten en die vanaf hun podiumpje orde hielden door gummetjes te gooien, die de boosdoeners moesten terug brengen. Ik zag de door geelbruine vingers omklauwde opschrijfboekjes waarin onze vorderingen in cijfers waren vertaald en de ogen vol vrolijkheid als die vorderingen enigszins tegenvielen. Het was een school die chronische amnesie in de hand werkte: je wilde zo snel mogelijk alles vergeten. En ook toen al heette dat onderwijs. De reden dat mijn brein dat stugge slijm begon op te hoesten was een ontmoeting, een jaar geleden, met een klasgenootje van toen. Hij zei dat hij een reünie wel zag zitten. Ik vroeg me oprecht af of er veertig jaar en zeven sigaretten per uur later, nog wel een leraar kon leven. En mocht dat wonderlijk genoeg zo zijn, ik zeg bij deze af. Ruben Korfmaker.

Auteur

Redactie