Sijtske Sjoerdsma-de Jong viert haar honderdste verjaardag: 'Wat is dit moai, net?'

WOMMELS

,,Wat is dit moai, net?”. Het is een zin die Sijtske Sjoerdsma-de Jong uit Wommels meerdere malen zal herhalen. Ze is het stralende middelpunt op vrijdag 12 januari, de dag van haar honderdste verjaardag.

De versieringen op de deur van haar appartement in wooncentrum Nij Stapert verraden het al: hier wordt vandaag een bijzondere dag gevierd. Of anders zijn het wel de slingers die binnen zijn opgehangen en de tafel vol met kaarten en bloemen. Mocht er dan nog enige twijfel bestaan, dan is er nog de feestelijke speld met het getal honderd daarop die de jarige voor de gelegenheid opheeft. Ze wijst er op: ,,Hûndert jier”, benadrukt ze nog even. Voor haar staat een advocaatje; volgens haar het geheim om een eeuw oud te worden. En hoewel ze fysiek en geestelijk veel heeft moeten doorstaan de laatste jaren, geniet ze volop van haar verjaardag. Want de ruimte is verder gevuld met haar kinderen die ze zo liefheeft, en hun wederhelften. Het bezoek ontroert haar. ,,Ik ha sokke leave bern”, zegt ze voortdurend. Ook waarnemend burgemeester Magda Berndsen komt haar felicitaties overbrengen. De wieg van de jarige stond honderd jaar geleden in Berltsum. Net bekomen van de Eerste Wereldoorlog moet de familie een groot verlies verwerken: tweelingbroer Heerke overlijdt aan de gevolgen van de Spaanse griep. Sijtske overleeft het wel. Want ze is sterk, zo blijkt later. In 1948 trouwt ze met Jan Sjoerdsma, de landarbeider die ze acht jaar eerder leerde kennen. Het echtpaar blijft altijd in hun geboortedorp wonen. Daar krijgen ze vier kinderen, zeven kleinkinderen en tien achterkleinkinderen. Om gezondheidsredenen verhuizen ze in 2004 naar Wommels. Hier vieren ze vier jaar later nog hun zestigjarig huwelijk, maar in datzelfde jaar overlijdt Jan op 91-jarige leeftijd. Een volgende grote klap komt drie maanden later als zoon Gooitsen (54) eveneens het leven laat. Zelf blijft ze, ondanks alle ellende om haar heen, kranig. Verschillende tia’s en een hartaanval krijgen haar niet klein. Het zorgt er hoogstens voor dat ze in een rolstoel belandt. Ook geestelijk gaat het de laatste jaren minder. Ze wisselt goede dagen af met mindere, maar op een dag als deze is ze scherp en bij de les. ,,Wat is dit moai, net?” Yme Gietema.

Auteur

Redactie