Melkboer Rudolf Huisman neemt na veertig jaar met dubbel gevoel afscheid van SRV-wagen en klanten

SRV

wagen van Bolsward.

,,Bij sommigen moet ik denk ik wel een traantje laten, hoor”, voorspelde de nieuwbakken pensionaris een kleine week voor zijn afscheidstour al. Die voorspelling kwam uit. Want hoewel hij uitkijkt naar zijn vrije tijd, is het gevoel bij Huisman dubbel. ,,Ik vind dat ik sommige mensen in de steek laat”, klinkt het oprecht bezorgd. ,,Met name de mensen die niet goed ter been zijn. Dat doet me zeer.” Van enige opvolging is namelijk vooralsnog geen sprake. Want behalve boodschappen brengen, was hij ook een luisterend oor voor velen. ,,Je bent half maatschappelijk werker”, reageert zijn vrouw Tineke -zij helpt mee in het bedrijf- gevat. Huisman kent bijna al zijn klanten persoonlijk. Hij maakte in vier decennia hoogte- en dieptepunten van de families mee. (Klein)kinderen werden geboren en groeiden op, maar daar tegenover stond ook het wegvallen door ziekte of ouderdom van een deel van zijn klantenbestand. ,,De binding met de klant, dat staat voor mij echt voorop", vat hij treffend samen. De waardering van zijn afnemers voor hun vaste boodschappenbezorger was groot, zo bleek na de laatste bezoeken. Huisman werd bedolven onder de cadeaus en bedanktjes. ,,Als je ziet wat hier staat.. Dat is met geen pen te beschrijven”, vertelt hij dankbaar. ,,Volgens mij heeft iedereen wel aan mij gedacht. Dat is onvoorstelbaar.” Met de pensionering van melkboer -hij is 65- komt ook een einde aan Zuivelhandel Huisman. In het familiebedrijf dat bijna honderd jaar bestond, werkten drie generaties. Opa Rein begon in 1920 als ‘breiventer’. Hij maakte zelf brei (pap) en bracht dit in vaten rond in Bolsward. Een aantal jaren later, in 1948, nam vader Sjieuwke het over. ,,Hij maakte Bulgaarse yoghurt”, weet Huisman nog. ,,Hij was de eerste in Nederland die dat verkocht.” En de vader van de afzwaaiende melkboer was slim: ,,In die tijd kwamen de flats in Bolsward (naast het water langs de Twibaksdyk, red.). In plaats van alle trappen op te lopen, hadden zijn klanten een touw met haken en daaraan een tas of kratje. Als hij toeterde, lieten ze dit zakken, samen met hun boodschappenbriefje. Mijn vader vulde ze allemaal en dan konden zij ze weer omhoog halen”, vertelt Huisman glimlachend. Zelf ging hij niet direct het familiebedrijf in. Na zes jaar bij de marine en vier jaar bij firma Nooitgedagt kwam er echter een wijk vrij in Bolsward. ,,Dat was in mei 1978”, weet Huisman nog goed. ,,Mijn vader vroeg of ik die wilde overnemen. ‘Dan wil ik wel melkboer worden’, had ik bij mezelf gedacht. Ik kende het klappen van de zweep.” En zo begon de veertigjarige carrière van Huisman op de SRV-wagen. Zijn geheim? ,,Je werk moet je hobby zijn. Dan is het ‘t mooiste dat er is.” Yme Gietema.

Auteur

Redactie