De Vrijwilliger | Jelle Reinsma: 'De tiden binnen gâns feroare'

Witmarsum

 Het duurt nog maar even maar het komt er onvermijdelijk aan: het 50-jarig jubileum van de voetbalvereniging SV Mulier.

Op 25 en 26 augustus wordt door de voetbalvereniging uit Witmarsum uitgebreid stilgestaan bij het feit dat de club een halve eeuw bestaat. Hiervoor is speciaal een jubileumcommissie in het leven geroepen die al druk bezig is met de voorbereidingen.
Eén van de commissieleden is Jelle Reinsma, door de jaren heen vergroeid met de vereniging. Als 14 jarig jongetje werd hij lid van Mulier. Van de oprichting in 1967 bij Steensma weet hij dat er een hevige discussie ontstond of er op zaterdag of zondag moest worden gevoetbald. “Beide wie net in opsje. Dêr wienen te min minsken foar”, vertelt Jelle. “De sneon is it dus wurden”. In 1968 werd voor het eerst meegedaan met de competitie.  Mulier 1 werd meteen kampioen. Die dag staat nog in zijn geheugen gegrift.  “Mulier spile tsjin Âldegea W. We moasten oer in lyts slingerdykje fan Nijlân, oer Blauhûs en sa nei Âldegea.  It like wol at Wytmarsum leech rûn. Ien grutte lange rige fan auto’s. In pracht gesicht”. Zijn gehele jeugd heeft Jelle gevoetbald in Witmarsum. Toen de tijd rijp was voor Mulier 1 stond hij niet te trappelen. Eigenlijk zag hij het helemaal niet zo zitten.  “Ik wie freedtejûns leaver op stap mei de maten.  En dat koe dan net mear.  Mar doe’t de ferkearingstiid wat begûn kaam der wat mear structuer yn myn libben en ha ik noch in oantal jierren yn it earste spile”. Jelle Reinsma koestert de jaren dat hij in het  3de en 4de team speelde.  Het voetballen ging voor alles. Familiedagen brachten daar geen verandering in en een biertje na afloop werd nooit overgeslagen. Hij herinnert zich de wedstrijd maar al te goed toen behoorlijk rugklachten had. “Mar dochs fuotbalje, no. Twadde helte moast ik deryn. Ik makke in goal en ek in penalty. We hienen der ien by dy’t altiten in ferslachje makke. Ik sei tsjin him: ‘Set myn namme der net yn want ik rin yn de syktewet’ Na een uitwedstrijd tegen Top waren ook de nodige biertjes genuttigd. Toen iedereen thuis was kwamen ze tot de ontdekking dat de elftalleider nog in de kroeg zat. Regelmatig werd er na afloop een biertje gedronken bij Lies in Witmarsum. “We seinen op ’t lêst tsjin har werom at se noait ris in rûntsje joech. Ze antwoordde: ‘Jim  nimme ek noait in blomke foar my mei’. Dêrnei gongen we alle kearen earst nei it Túnsintrum ta en kochten in boskje blommen foar Lies”. En dy kear op ‘e Hommerts. Doe  staakte de skiedsrjochter nei in pear minuten de wedstriid al en net ien wist werom.  De spilers fan de Hommerts wisten it wol. Der wienen wat spanningen west tusken de spilers en de skiedsrjochter en as der noch ien in ferkeard wurd sei soe der fuortdaliks stake. En dat barde krekt tsjin ús. Nei’t de boel wat bekuole wie ha we de wedstriid útspile.” Naast zijn voetbalcarrière bekleedde Jelle diverse functies bij de SV Mulier. Hij werd elftalleider van de D, B en A junioren. Vier jaar bekleedde hij een bestuursfunctie. Hij is lid geweest van de sponsorcommissie , de Club van 50, Jeugdkampleider en jarenlang kantinebeheerder. “Der hat in tiid west dat ik fan moarns 8 oant jûns 8 op in fjild wie. Dat wie ek fierstente gek, fansels. No wurkje we mei folle mear frijwilligers en dat rint hartstikke goed”. Jelle is trots op de vrijwilligers. Het nieuwe kunstveld en het nieuwe complex was er nooit gekomen wanneer er niet zóveel vrijwilligers de handen uit de mouwen hadden gestoken. Een aantal jongens zijn dagelijks met het onderhoud van het veld bezig. Het veld ligt er zo goed bij dat ze een dikke pluim kregen van de KNVB. De nieuwe kantine staat er gelikt bij. Er is een professionele keuken en aan de zijkant van het gebouw een mooi terras.  Jelle: “De tiden binnen gâns feroare. Us heit en mem, (Pier en Anna) stienen eartiids yn in lyts hokje kofje en wat snobbersguod te ferkeapjen. Foar in blessuere moasten we ús rêde mei in ferbântromke en moast noris sjen wat der allegearre stiet. Faak krije we kompliminten fan oare ferienings dat we it goed foarelkoar ha. Dat is moai mar somtiden freegje ik my ek wolris ôf, wêr eindigt it allegearre.”

Auteur

Redactie