INGEZONDEN | 'Ik heb het gehaald', het Elfstedenavontuur van een 85-jarige

Bolsward

De redactie van het Bolswards Nieuwsblad ontving zaterdag een inspirerende brief van de heer Witteveen uit Roosendaal. Hij fietste op Pinkstermaandag op 85-jarige leeftijd de Elfstedentocht uit. Op een gewone fiets, zonder versnellingen. ,,Ik ben een doorzetter." Daarnaast heeft hij tips om gezond oud te worden. Onderstaand zijn uitgebreide brief.

Pinkstermaandag 5 juni was ik deelnemer van de Friese Elfstedenfietstocht met de historische stad Bolsward als start- en finishplaats, een mooie tour door het Friese land. In bijna iedere stad en veel dorpen waar je doorheen kwam was het feest, veel muziek en zang en de bewoners hadden hun tuinmeubelen en andere zitjes op de stoep gezet. Je wordt toegejuicht en aangemoedigd door veel toeschouwers, dat stimuleert. Er heerst een leuk sfeertje, gezelliger dan de saaie trainingsritjes die ik vooraf fietste. Een jongen langs de lijn hoorde ik roepen: ‘ Pake fietst ek mai ‘ -opa fietst ook mee- doelend op mijn oude uiterlijk en dan word je even geconfronteerd met je leeftijd. Ik hoorde ook de Brabantse- en de Belgische taal klinken onder de fietsers, ook Duitsland was aanwezig, ze kwamen van ver.   In het centrum van alle 11 steden moet je een controlestempel halen en er zijn nog 2 extra controlepunten, een aan de Waddenzee en een in Gaasterland. Het is een lange fietstocht: 235 km  op een dag, starttijd 5 uur ’s morgens. Om een idee te hebben hoe ver dat is : de afstand Roosendaal – Sneek (Friesland) is precies  235 km, best ver voor een dag. De organisatie was perfect en door duidelijke pijlen op het wegdek kon je niet fout fietsen, belangrijk  als je bijna alleen bent tijdens de laatste 50 km. Het was een sportuitdaging, ik wilde weten hoe vitaal ik nog ben. 4 Jaar geleden heb ik die tour ook gefietst en kwam toen zeer fris en vrolijk over de eindstreep herinner ik mij nog, maar ik was toen pas 82. Behalve de leeftijd, ik word de volgende maand Deo Volente 86 jaar, had ik nog een bijkomende moeilijkheidsfactor : ik heb de finish gehaald op mijn boodschappenfiets, een herenrijwiel met terugtraprem zonder versnelling en uiteraard zonder elektrische ondersteuning (niet toegestaan). Maar het is een prima fiets,18 jaar oud en een beetje roest, maar hij past mij precies. Ik vind als recreatieve fietser een versnelling niet zo noodzakelijk in dit vlakke land, maar ik moet toegeven dat ik maandag op de tegenwindtrajecten veel profijt van een fiets met versnelling zou hebben gehad. Dochter Matty heeft een fiets met 8 versnellingen en keerde vorig jaar ook terug uit Friesland met een medaille. Zij, en ook dochter Annemieke, adviseerden mij zeer dringend een nieuwe fiets met versnelling te kopen, maar dat doe ik niet meer op deze vrij hoge leeftijd. Bovendien fiets ik, Pinkstermaandag was een uitzondering, niet meer van die lange afstanden. Het was wel zwaar dit jaar, ik moest er hard voor werken en dat kwam door die zeer harde wind. Vooral de lange trajecten met tegenwind zoals Dokkum-Bolsward en Sneek-Sloten (ca 90 km totaal) was vrij pittig en het lukte mij niet om in de slibstream van de groepjes te komen en daardoor een beetje uit de wind te blijven. Daarvoor was het snelheidsverschil met de race- en sportfietsers te groot, zij 30 of meer, ik 20 km per uur en die viel soms terug naar 15 km zo hard waaide het,  ze fietsten mij allemaal voorbij. Ik was een eenzame fietser tijdens die genoemde zware trajecten door het vlakke land. De feestjes in de dorpen en steden beurden mij weer op. Gelukkig viel bij Gaasterland de wind stil waardoor ik de laatste 50 km  weer gewoon kon fietsen, de vermoeidheid verdween en om 23 uur kwam ik fit over de eindstreep, een uur voor sluitingstijd.   Ik ben wel een doorzetter, geef niet snel op; Nil volentibus ardum, een bekende spreuk (niets is te veel als je wilt) . Na het in ontvangst nemen van de medaille en nog een afscheidsbezoekje bij het logeeradres (familie) zijn we terug gereden naar Roosendaal. Ik was niet echt moe maar kreeg slaap, dus Mieke heeft het stuur overgenomen om 3 uur s’nachts waren we thuis.  De volgende dag (gisteren) had ik geen spier- of bottenpijntjes en kon ik gewoon mijn dagelijkse bezigheden weer oppakken. Ik doe er veel voor om fit te blijven : Iedere dag 15 minuten gymnastiek, dagelijks veel bezigheden, fietsritjes (boodschappen, bezoekjes enz.), vijver- en tuinonderhoud en andere klussen, koken doen we om de beurt. Alles bij elkaar haal ik royaal het half uur intensieve beweging per dag die Dr. Scherder voorschrijft. En die bewegingen zijn niet alleen van belang voor je botten en spieren en voor je gezondheid maar ook voor je brein zegt de professor. Tot voor enige tijd terug bezocht ik regelmatig een wat eenzame man (nu overleden), zijn appartement was 6 hoog, ik heb zelden de lift genomen. Onlangs bezocht ik onze vorige buren, zij hebben hun villa verruild voor een luxe appartement op de twaalfde etage met prachtig uitzicht over de stad Roosendaal tot ver daarbuiten in alle richtingen. Ik heb de trap genomen om mijn conditie te testen en die was goed, ga dat nog wel eens herhalen. Ik adviseer iedereen (ik ben geen dokter) die tot ongeveer 4 hoog woont minder vaak de lift te nemen en ook minder vaak de auto te nemen voor boodschappen en bezoekjes ‘om de hoek’ en in de stad, vooral van belang voor mensen die niet meer werken of een zittend beroep hebben en dat zijn er veel. Beweeg meer, neem niet te veel plaats op de bank met je smartphone of voor T.V. Voor genoemde activiteiten moet je natuurlijk wel ‘goede benen’ hebben en die heeft Mieke, mijn vrouw, helaas niet meer, zij is 88 jaar. Ze loopt erg moeilijk en kan slechts zeer korte tijd staan. Fietsen durft ze niet meer, kans op vallen en last van  snelle scooters om haar heen met hun onveilig gedrag. Ze beschikt over een scootmobiel voor de boodschappen en bezoekjes in de stad. Voor andere en verre bestemmingen en ook wel voor de supermarkt gebruikt  ze de auto waar ze nog goed mee overweg kan. Een autorit door de drukke randstad naar het centrum van Amsterdam waar dochter Matty woont, nabij het Rembrandtplein, is geen probleem, zo ook niet naar andere familieleden ver weg,  zij  zijn met de trein onbereikbaar. Naar Amsterdam gaan we soms met de trein, maar dan kunnen we geen spullen meenemen en de reistijd is meer dan dubbel. Wij reizen-met auto- altijd filevrij: van 11 tot 14 uur en ‘s avonds laat. Mieke heeft mij in Friesland de hele dag met de auto gevolgd en 16 juni gaat ze met de auto naar de Belgische Ardennen een week schilderen, waar ze aansluit bij haar schilders club, ze weet de weg.   Ze heeft nog een prima rijvaardigheid en dezelfde snelheid als de andere weggebruikers op de snel-en andere wegen en in de stad. Wat betreft het bewegen scoort zij ook nog een voldoende bij de professor, van wie ik vorig jaar een college bijwoonde. Ieder week een uur aqua-aerobic en iedere week een uur fitness (aangepast tempo). Daarbij de huishoudelijke bezigheden: wassen en strijken (mijn overhemden strijk ik zelf), 3 keer koken per week (ik neem er ook 3 voor mijn rekening) enz. plus haar vele hobby ’s en zo haalt ze met gemak de geadviseerde intensieve halfuurbeweging  per dag  van  Dr. Scherder . Ik help Mieke ook wel veel en dat doe ik met veel plezier, vooral omdat ik blij ben dat ik het nog kan, we zijn bevoorrecht dat we nog zo fit zijn op onze leeftijd. Wij proberen fit oud te worden. Ook eten wij gezond, Mieke weet welke ingredienten een mens nodig heeft. Een minpuntje misschien : al veel decennia lang, zo lang we getrouwd zijn, drinken wij iedere dag bij de warme avondmaaltijd 2 glazen wijn (niet meer ! ) niet het gezondste drankje maar het is lekker en je wordt er ook nog  een beetje vrolijk van en die vrolijkheid hebben we wel een beetje nodig in deze tijd van ruzie, agressie en misdaad. Wat is er toch aan de hand. Wij zijn opgevoed met normen en waarden maar die tellen niet meer, worden niet meer serieus genomen. Mede een oorzaak van de verloedering, maar als je dat beweert word je uitgelachen. De 10 Geboden hebben we ook al afgeschaft en we zien wat de gevolgen zijn, we leven er maar op los. In mijn jeugdjaren was er in Nederland een moord per jaar of minder, nu bijna iedere dag een of meer slachtoffers. Er is veel meer ernstig crimineel gedrag, bedreigingen, mishandeling enz. vreselijk toch en de grootste misdaad in deze tijd is het terrorisme. Het verhaal wordt te lang, ik ben afgedwaald  van mijn onderwerp. Ik wilde alleen vertellen dat ik het maandag heb gehaald, 235 km op een dag en dat voelt als een overwinning. Roosendaal, 7 Juni 2017, Kees Witteveen  

Auteur

Redactie