Van Damascus naar Dokkum

BOLSWARD/UTRECHT

  De tandem als ultiem symbool van integratie. De Bolswardse Roelie de Vries (23) bedacht een manier om nieuwe Nederlanders optimaal kennis te laten maken met Nederland. De Elfstedentocht te fiets; 240 kilometer door het platte, Friese landschap.

Het idee ontstond vorig jaar, toen vrienden van Roelie’s broer speciaal uit Duitsland overkwamen om hun tweede Elfstedentocht te fietsen. Een editie eerder reden ze nog in het wiel van de familie De Vries mee, nu togen ze op eigen houtje naar Bolsward. ,,Ze vonden de sfeer zo goed en de tocht zo leuk dat ze nog eens wilden meedoen", weet Roelie, tegenwoordig woonachtig in Utrecht. ,,Toen kreeg ik de gedachte dat dit eigenlijk een perfecte manier is om Nederland te leren kennen."
Dat idee, in combinatie met een groeiend ongenoegen over de huidige integratievorm, werkte ze samen met vriendin en oud-collega Kristy uit tot een plan om Frieslands beroemdste route gezamenlijk af te leggen. En dan niet op een gewone fiets, want: ,,de tandem zorgt letterlijk voor verbinding", verklaart de initiatiefneemster de keuze voor de dubbele tweewieler. ,,Ik wil laten zien dat je integratie samen moet doen en dat het leuk kan zijn. Dat is het basisidee."

Vijftien koppels

En zodoende staan over precies twee maanden onder de naam ‘Ga toch fietsen! -van Damascus naar Dokkum’, als alles goed gaat, vijftien koppels van immigranten en Nederlanders aan de start in Bolsward. Dat ze afgelopen studiejaar niet toegelaten werd tot de master Publiek Management was voor Roelie de uitgelezen mogelijkheid om het idee verder uit te werken en te concretiseren. ,,Ik had genoeg tijd. In november ben ik met Kristy samengekomen en het leek haar leuk om mee te werken." Vervolgens plaatsten ze hun initiatief in verschillende Facebookgroepen waar nieuwe Nederlanders (zoals Roelie ze steevast noemt) lid van zijn. Dat leidde uiteindelijk tot zo’n vijftien aanmeldingen van ‘gewone’ Nederlanders en bijna evenzoveel statushouders. Twee zondagen per maand komt de groep samen voor een training, met Utrecht als startplaats. ,,We zijn begonnen met 40 kilometer en bouwen dit steeds uit", legt Roelie uit. ,,Eind april willen we op 180 kilometer zitten." De voertaal tijdens de trainingsdagen is Nederlands: ,,Op die manier kunnen ze ook dat goed oefenen.”

Voornamelijk Syriërs

Onder de buitenlandse fietsfanaten, mannen tussen de twintig en veertig jaar oud, bevinden zich voornamelijk Syriërs. Eén daarvan is de 21-jarige Dikran Kasabian. Hij was nieuwsgierig: ,,Er stond niet heel veel informatie in de oproep, dus heb ik een privébericht gestuurd", vertelt de Syriër in keurig verstaanbaar Nederlands. ,,Ik fiets niet vaak, dus het is een mooie uitdaging. In het begin was het moeilijk. Ik had de dag na de eerste training wel last van mijn benen", zegt hij lachend. ,,Nu gaat het beter dan verwacht. Ik fiets nu langere afstanden zonder problemen.” Dikran kwam anderhalf jaar geleden via het gezinsherenigingstraject naar Nederland. Zijn vader was het gezin (,,Ik heb nog twee zusjes") een half jaar eerder voorgegaan. ,,Hij ging via een ingewikkelde route door Griekenland en is uiteindelijk in Nederland gekomen." Het gezin uit Aleppo volgt via de staat een inburgeringscursus, maar deze praktische en sportieve manier om kennis te maken met Nederland werkt volgens Dikran zo mogelijk beter: ,,Ik heb aan veel initiatieven meegedaan, maar dit is wel het beste. Je fietst, met Nederlanders, over het platteland."

Uitdaging

De 240 kilometer zijn voor de toekomstig TU Delft-student een behoorlijke uitdaging. Want zo’n fietsland als Nederland is, is zijn geboorteland bepaald niet. ,,Ik kon wel fietsen, maar ik deed het eigenlijk nooit. Er zijn niet zoveel fietsen in Syrië en bovendien is het veel gevaarlijker tussen alle auto’s door." Een uitdaging is het ook voor Inge de Vreede, één van de Nederlandse deelnemers. ,,Volgens mij is 95 kilometer het hoogste aantal dat ik ooit op een dag heb gefietst.” Ook zij vindt het initiatief prijzenswaardig en effectief: ,,Het is goed om immigranten bij de Nederlandse cultuur te betrekken en ze een warm welkom te geven.”

Ultieme vorm van integratie

Dat fietsen de ultieme vorm van inburgering is, erkent de Syriër na een trainingsrondje dat hij medio maart deed. De weersomstandigheden waren alles behalve prettig. ,,Maar als je niet tegen de wind en in de regen kunt fietsen, is je inburgering niet geslaagd", vat Dikran lachend samen. Op de vraag of hij verwacht de Elfstedentocht uit te fietsen, antwoordt hij enigszins twijfelachtig: ,,Ja. Denk ik.. De adrenaline en de spirit zullen ervoor zorgen dat we de finish halen.”

Extra hindernis

Er komt echter nog een extra ‘hindernis’ bij: ,,Ik heb nog nooit op een tandem gezeten”, erkent de Syriër. ,,Maar ik verheug me erg op die dag.” De enige die op bekend terrein fietst, is Roelie. Zij is naast organisator ook de enige ervaringsdeskundige. ,,Ik heb de tocht vier keer uitgefietst.” Ze benadrukt dat de aspirant-Elfstedenfietsers zelf waar mogelijk hun kaarten betalen: ,,Dat willen we juist graag. Op die manier creëer je gelijkheid en haal je ze uit hun slachtofferrol. We hebben die dag hetzelfde doel.”
Yme Gietema.
Via Facebook houdt de groep geïnteresseerden op de hoogte van hun avonturen. Ook worden alle deelnemers via die weg ‘voorgesteld’. Belangstellenden kunnen de pagina ‘Ga toch fietsen! – van Damascus naar Dokkum’ volgen.

Auteur

Redactie