Marjan Zijlstra: ‘Ik ga het lesgeven enorm missen’

Bolsward

Marjan Zijlstra neemt volgende week vrijdag (13 januari) na 45,5 jaar afscheid van het onderwijs in Bolsward. Ze vertelt, hoe ze als jonge vrouw in vanuit Enschede in Bolsward terecht kwam. ,,Ik had nog nooit van Bolsward gehoord!”

,,Wil juffrouw even fyterje?” Of: ,,Ik hew oek kees eten”, als in een nieuwe leesmethode de naam ‘Kees’ voorbij komt. De vraag en de uitspraak van twee leerlingen zorgden meteen op haar eerste dag voor de nodige gefronste wenkbrauwen bij Marjan Zijlstra, die als jonge afgestudeerde leerkracht van Enschede naar Bolsward kwam. Het was niet nodig om Fries te spreken hadden ze bij haar sollicitatie gezegd. ,,En van Bolswards had ik nog nooit gehoord. Ik snapte er niks van”, zegt de afwaaiende leerkracht. ,,Dat was mijn vuurdoop.” Het is ruim 45 jaar geleden dat ze haar ouderlijk huis in Overijssel verliet en naar Bolsward trok. ,,Ik kende heel Bolsward niet”, erkent ze. ,,Maar het leek me handig om vast te solliciteren aan het einde van mijn studie. In februari kwam er een advertentie in Bolsward vrij. Ik wilde wel naar Friesland toe.” Een lange reis met het openbaar vervoer volgde, en eenmaal aangekomen trof ze een oud gebouw (uit 1923) naast het Hid Heroplantsoen aan. ,,Ik dacht dat ik in een achterstandsbuurt terecht was gekomen”, zegt ze daar over. Na een succesvol verlopen proefles en sollicitatie kreeg ze de baan aangeboden. ,,Ik heb wel lang getwijfeld, maar uiteindelijk zegt het uiterlijk van het gebouw niks.” Zijlstra ging op kamers in de Hanzestad. Eerst boven een makelaarskantoor aan de Snekerstraat, later boven bakker ‘It Swaantje’ -tegenwoordig Welcom bij Boorsma- in het centrum van de stad. ,,Dan trakteerde ik mijzelf wel eens op een gebakje, als ik hard had gewerkt.” Zijlstra kwam terecht bij groep 3, waar maar liefst 35 kinderen in zaten. Ze ging door de jaren heen altijd bij de ouders van haar leerlingen op bezoek. ,,En dan kreeg ik altijd een pencee bij de koffie”, vertelt ze lachend. De huisbezoeken achtte de leerkracht erg belangrijk en zorgde voor vele verhalen en indrukken. In die tijd kwamen ook de eerste Turkse kinderen op de basisschool terecht. Eén ding vergat ze na haar eerste huisbezoek bij een Turks gezin nooit weer: niet van te voren eten. ,,Ik werd daar helemaal volgestopt met hapjes.” De laatste vijf jaar doet Zijlstra alleen nog huisbezoeken als het nodig is. ,,Het kost veel tijd, maar het schept een geweldige band”, verklaart ze haar methode. Na verschillende fusies en verhuizingen, werd in 1993 De Bron opgericht, de werkgever waar ze eind volgende week afscheid van neemt. Zijlstra organiseerde door de jaren heen allerlei activiteiten op het gebied van godsdienst en geschiedenis en zette diverse projecten op. Zo waren er de ‘crea-middagen’ en regelde ze het afscheid van collega’s. ,,Die leuke ideeën schieten me te binnen, dan moet ik dat doen.” Zo ging ze met de leerlingen naar het Rijksmuseum, waren er verkleedpartijen tijdens de ‘Romeinenochtenden’ en speelde ze zelfs eens voor Koningin Beatrix. ,,Ik word er zenuwachtig van”, geeft ze toe als haar naderende afscheid ter sprake komt. ,,Ik ga de kids en het lesgeven ontzettend missen.” Yme Gietema. Oud-leerlingen en andere belangstellenden die Marjan op de dag van haar afscheid de hand willen schudden, hebben daartoe de mogelijkheid op vrijdag 13 januari van 14.00 tot 15.00 uur.

Auteur

Redactie