COLUMN | Het eeuwige leven

Bolsward

Het is het ultieme streven van de mensheid: het eeuwige leven. We zijn er de afgelopen eeuwen qua ouder worden behoorlijk op vooruit gegaan. Honderd jaar is geen uitzondering meer. De eeuw is binnen handbereik, maar dat is nog altijd niet eeuwig. Maar er gloort hoop, zo bleek onlangs uit een artikel in de Volkskrant. De wetenschap maakt vorderingen. De knop in ons lijf waarmee je ouderdom een halt toe kan roepen is bijna gevonden.

Men experimenteert al op muis en mens met ouderdomsremmers als rapamycine en metformine. 130 worden lijkt nog slechts een kwestie van tijd. En voeg daar dan nog eens een wetenschappelijk verantwoorde voeding op maat aan toe en de faillissementen in uitvaartsector zullen niet van de lucht zijn. Tot zover de wetenschap. De politiek zwijgt als het graf over dit onderwerp. Nu hebben politici over het algemeen al moeite om één dag vooruit te kijken, laat staan dat ze een visie moetenhebben op zoiets als het eeuwige leven. Dat is waarschijnlijk iets te hoog gegrepen. Dus beperken de verkiezingsprogramma’s zich zoals gebruikelijk tot de waan van alledag met als uiterlijke houdbaarheidsdatum het sluiten van de laatste stembus. En dat is maar goed ook. Leven bij de dag is al moeilijk genoeg. Eeuwig pensioen en zorg is onbetaalbaar en een oneindig leven met malloten als Poetin, Assad, Erdogan en Trump aan de macht isgeen aanlokkelijke gedachten. Een eeuw is goed, 130 kan nog net, maar dan lijkt het me wel mooi geweest. Max van den Broek.

Auteur

Redactie