COLUMN | Vriend

Bolsward

Ik ben vriend van Jan Akkerman. Jazeker, de meestergitarist die we kennen van Focus en zijn prachtige solowerk van recentere tijden. Zeven keer heb ik hem horen spelen, één keer heb ik hem ontmoet. Nou ja, ontmoet... Jan zou spelen in Tivoli, Utrecht. Ik woonde nog in Nieuwegein, en voor ik op de fiets stapte, wierp echtgenote mij toe dat ik Jan vooral de groeten moest doen. Toen we aankwamen, stonden de bandleden in de zaal. Ze spraken met bezoekers alsof het bekenden waren. Zoals het hoort. Toen ze even later het podium bestegen en duidelijk werd dat de aanvang aanstaande was, stelde ik een gevulde blaas vast. Snel rende ik naar het toilet, en omdat ik het betreffende klusje blind kon klaren, had ik de gelegenheid om een terloopse blik over het schaamschot te werpen. Daar stond Jan! Wereldtriomfen had hij gevierd, Deep Purple en Led Zeppelin kwamen speciaal voor hem naar concerten van Focus. Jan Akkerman, de meester; en ik stond die avond naast hem te pissen. Wat moet je zeggen? Geen idee. Tot dat ene heldere moment.

'Je moet de groeten van mijn vrouw hebben.' Jan keek me aan. Hij glimlachte, schudde de laatste druppeltjes weg. 'Doe de groeten terug,' zei hij. Prima Donna heeft nog nooit zo mooi geklonken als die avond. Fantastisch! En nu, jaren later, heeft Jan mij geaccepteerd als vriend op Facebook. Hij zal het vast nog hebben geweten: dat is die vent die mij in Tivoli de groeten van zijn vrouw deed toen we stonden te pissen. Waar zouden we zijn zonder het goddelijke internet? Ruben Korfmaker.

Auteur

Redactie