‘Het wordt me gegeven’

Makkum

 Jetske Hempenius-Joustra viert vandaag, woensdag, haar honderdste verjaardag. Vanuit haar woning in Avondrust in Makkum vertelt ze over haar leven. ,,Het wordt me gegeven.”

Een foto met daarop vijf generaties prijkt op haar woonkamer in Avondrust. Het is een bijzondere. Haar ‘beppesissers’ kregen al kleinkinderen. Hempenius verheugt zich er op het ‘lytsguod’ te zien op haar verjaardag. Aan de andere kant blijft ze een beetje terughoudend: ,,Het zit niet in mijn aard om direct hele gesprekken met mensen aan te knopen.” Hempenius werd honderd jaar geleden geboren in Easterein, waar ze na haar schoolperiode aan het werk ging op verschillende boerenbedrijven. ,,Dan help je in het huishouden en met melken”, kijkt ze terug. Dat deed ze tot aan haar trouwdag. Ze was 25 op het moment dat ze in het huwelijksbootje stapte met haar man Atze. ,,We leerden elkaar kennen omdat Itens (waar haar man werkte) kerkelijk bij Easterein hoorde. Je had vroeger van die speciale jongens- en meisjesverenigingen.” Uit het huwelijk kwamen vier kinderen; twee jongens en twee meisjes. Ze hadden het prima samen. ,,We hebben nooit gedacht ‘wat hebben we het zwaar’. Mijn man werkte voor zeven en een halve gulden per maand, maar we hielden ook nog wat geld over om te sparen voor ‘brei’ en een houtkachel.” Het is een groot contrast met de huidige tijd, vindt de jarige: ,,Als mensen bij anderen een keuken zien die iets mooier is dan die van hen, willen ze ook meteen een nieuwe, terwijl ze dat misschien helemaal niet kunnen betalen.” Ook over het ouderschap heeft ze enige kritische opmerkingen: ,,Tegenwoordig werken beide ouders en gaan de kinderen naar een crèche. Als ze ‘s avonds thuiskomen, moeten ze ook weer van alles. Wij zaten vroeger genoeglijk samen in de woonkamer.” Hempenius verloor haar man in 2008, met wie ze toendertijd samenwoonde in Nij Bethanië in Tzummarum. Daar raakte ze in juni vorig jaar op een vervelende manier weg, nadat het tehuis gedwongen dicht ging. Ze zit nu ruim een jaar in Avondrust, waar ze veelal Makkumers als buren heeft. Ondanks haar leeftijd is ze nog actief genoeg. ,,Op maandag ga ik schilderen, op dinsdag en vrijdag ‘sjoemelen’ en op woensdag ga ik kaarten maken”, somt ze een deel van haar week op. ,,Verder rijd ik nog graag een rondje op mijn ‘scooter’ en op vrijdag komt mijn oudste zoon.” Een echt geheim voor haar vitaliteit heeft ze niet. ,,Het wordt me gegeven”, verklaart ze. ,,Ik probeer er met plezier en vreugde van te genieten.” Yme Gietema.

Auteur

Redactie