COLUMN | Lege handen

Bolsward

Hij had wel even tijd. Een momentje van rust in zijn dagelijkse rondje rond het verzorgingshuis in Bolsward. Sloffend achter zijn rollator, met in zijn mond een brandende sigaar en voor iedereen die hem passeerde een zwaaiende groet.We kenden elkaar van het regelmatig passeren. Hij lopend en ik op de fiets. Of het goed ging, vroeg ik hem. Uitstekend, antwoordde hij zonder de sigaar uit zijn mond te nemen, terwijl hij op zijn rollator ging zitten.

Of ik zijn leeftijd kon schatten, vroeg hij. Tussen de 80 en de 90, probeerde ik voorzichtig. Zijn ogen begonnen te twinkelen. ,,Ik ben geboren in de oorlog", zei hij. ,,De eerste",voegde hij daar aan toe. Hij was inmiddels 102 jaar oud. ,,Ik heb de wereld zien veranderen. De olielamp werd een elektrische peer, de hondenkar een auto en de kolenkachel een centrale verwarming. Mooie ontwikkelingen", vertelde hij al lurkend aan zijn sigaar. ,,En nu?", vroeg ik hem. Nu gaat het mis, was zijn antwoord. ,,We zijn het spoor volledig bijster. Lang heb ik gedacht dat het goed zou komen met de mensheid, maar ik heb het mis. Mensen leren niets van het leven. Toen ik geboren werd was er nauwelijks iets. Nu hebben we alles, maar staan we nog steeds met lege handen. Oorlog, racisme, haat. Zinloos allemaal. En het leven kan zo mooi zijn." Zijn sigaar was inmiddels een stukje korter geworden toen hij opstond om zijn weg te vervolgen. Zwaaiend naar iedereen die hem passeerde. Max van den Broek

Auteur

Redactie