De fietsen van Sjoerd

Bolsward

Eigenlijk vond Sjoerd Zijlstra als jongen van zestien mensen die de Elfstedentocht fietsten, een stelletje uitslovers. Daar kwam verandering in toen zijn heit Willem een rode Motobecane kocht. Een Franse racefiets waarop Sjoerd het 'Rondje meer', Bolsward-Woudsend-Koudum-Bolsward ging fietsen. Dat viel hem best zwaar. Bij Sociëteit  De Doele zei een andere elfstedentocht deelnemer tegen hem ,, Wat heb jij een mooie fiets, doe jij niet mee?" Je kon destijds nog gewoon een kaartje kopen. Hij fietste op 19 jarige leeftijd zijn eerste tocht en had de Elfstedenkoorts te pakken. Daarna volgden er nog veertig. Iedere keer weer op een bijzondere fiets. Sjoerd kocht er twee, kreeg vele, vond enkele, repareerde ze en  fietste met verhalen, missies en emoties.

De tweede fiets waarop hij ging fietsen was zijn eerste zelfgekochte racefiets, een oranje Peugeot PR10. Beter getraind  heeft tien keer op deze racer gefietst. ,,Blik op oneindig en verstand op nul, net als de andere dwazen", aldus Sjoerd. Hij trof in 1980 zijn partner Anneke en wilde indruk op haar maken. Hij pakte de Union fiets van pake Sjoerd met twee versnellingen en Anneke stempelde zijn kaart. Daarna heeft Sjoerd een aantal keren de tocht gefietst met de slechtziende Frans Hettinga uit Burgwerd op een tandem. ,, Heel vermoeiend, want ik fietste niet alleen maar wilde ook vertellen wat er onderweg te zien was. Maar dat had ik er graag voor over." Inmiddels was zijn heit gestopt met werken en besloot Sjoerd te fietsen op de fiets waarop deze altijd naar zijn werk ging, een Veeno. Een keer kwam het water met bakken uit de hemel, reden om zijn Gazelle AA met spatborden te gebruiken. Daarna volgen nog een gekregen omgebouwde Peugeot racefiets met twee versnellingen en een Peugeot gevonden bij het grof vuil in Eekwerd. Lammert Mol had in zijn hok een aantal fietsen staan. Een daarvan had hij gekocht op Terschelling, een zwarte Gazelle uit de jaren 60. Het jaar daarop een Gazelle van P. Altena van vlak na de oorlog, daarop de oude Union van diens broer Jaap Altena. Toen Sjoerd zijn mem Marie overleed, wilde zijn heit haar oude fiets weg doen. ,, Uiteraard wilde ik daar eerst nog de Elfstedentocht op fietsen, een Gazelle Impala. Die tocht was een eerbetoon aan mijn mem." Bijzonder was ook de oude tandem van het Koninklijk Huis, gerestaureerd door Sjoerd voor oud Van Nu-er Jan Paul van Dieren. Ze hebben daar samen op gefietst en later Sjoerd ook samen met zoon Willem. Toen een vriend van Sjoerd op 47 jarige leeftijd overleed, heeft Sjoerd gefietst op zijn fiets van voor de oorlog die al jaren in diens hok stond, een zwarte Gazelle. Alweer een hommage. Sjoerd heeft het stof en spinrag er op laten zitten. Via een Fredeskoarlid kwam hij later aan een Gazelle, versnellingen en voorvork kapot. Sjoerd heeft deze gerepareerd met een gevonden fiets op Vlieland en hij kon weer fietsen. En zo volgden er nog meer oude fietsen die de Elfstedentocht hebben meegemaakt. Een fiets die ten dode opgeschreven was, was een oude fiets van zijn heit. Iemand had er mee tegen een paaltje gezeten maar er kon nog op gefietst worden. Die fiets staat nu bij zoon Klaas in Enschede. Op Vlieland kwam hij Aart-Jan uit Amsterdam tegen op een hele mooie fiets. Een zilverkleurig aluminium frame en witte onderdelen. Sjoerd heeft er op gefietst en meteen reclame gemaakt voor de eigenaar die er zijn handel in had. Hij heeft er zelf een exemplaar met groen onderdelen aan overgehouden, een Van Gogh Raw. Een prachtige Stein van Erik Gerritsma was de volgenden. Vorig jaar kreeg hij van Frans uit Mantgum, oude Union. Vanwege emigratie mocht Sjoerd de fiets wel hebben. ,,Weer een eigenaar die zelf de tocht nooit gefietst heeft, maar de fiets wel. Alle fietsen hebben een verhaal, afgedankt, gevonden, weesfietsen en sociale exemplaren", aldus Sjoerd. De tweewieler van dit jaar was ook weer een bijzondere: Een antieke Duitse vouwfiets. ,,Het duurste aan die fiets is het zadel”, vertelt Sjoerd. ,,De zadelpen was te kort en verrot, dus ik heb het zadel vervangen. Bovendien heeft hij iets grotere wielen dan een normale vouwfiets.” Tekst en foto: Petra de Wijn.

Auteur

Redactie