COLUMN | Bedrog

Bolsward

Daar lag ik dan. Net voorbij Tjerkwerd in het zicht van de haven. De racefiets over mij heen en mijn mobieltje nog in de hand. ‘We zijn er bij’ stond er op het schermpje en vaag zong ‘Je wordt ouder papa’ van Peter Koelewijn door mijn hoofd. Toen ik met één hand sturend en met één hand whatsappend aan ‘na’ wilde beginnen ging het mis. Hoe weet ik niet precies, maar ineens viel mijn laatste Elfstedenfietstocht letterlijk in duigen. En dat deed pijn. Ook letterlijk. Vooral in mijn heup en been. Intussen hadden omstanders de hulptroepen gealarmeerd. In de verte hoorde ik de ambulance al aankomen. ,,Waarschijnlijk een gevalletje van een gebroken heup”, mompelde de ambulanceverpleger niet lang daarna. En terwijl ik de wielen van hen die het wel zouden gaan halen voorbij hoorde zoeven, ging bij mij het licht uit.

Toen ik weer wakker werd, was het nog steeds donker. Badend in het zweet vroeg ik me af waar ik was? In het ziekenhuis misschien? Onbewust tastte ik naar een lichtknop. Het licht floepte aan. Ik lag gewoon in mijn eigen bed in mijn eigen slaapkamer. De benen en heupen deden het nog perfect. Ik had gedroomd en die zijn soms dus toch echt bedrog. Vorig jaar heb ik mijn laatste Elfstedenfietstocht al gereden. De fiets is inmiddels verkocht en dit jaar heb ik, recht van lijf en leden, langs de kant genoten van de fietsers die dit jaar wel aan tocht zijn begonnen. Max van den Broek

Auteur

Redactie