COLUMN | VRIJ

Bolsward

Zijn wij vrij? Een relevante vraag op 4 mei. Elk jaar op die dag ben ik om acht uur twee minuten stil. Twee van de 525600 minuten in het jaar, voor de gesneuvelden en de vrijheid. Maar zijn we echt vrij hier in Nederland? Als ik op de Appelmarkt een vent vol op zijn bek zou pakken dan zijn er zeker een heleboel mensen die gegeneerd een andere kant opkijken. Een tweetje naar Volkert van der Graaf met: ‘Nu Wilders nog,’ ik zou het niet doen. Ministers die hun pedoseksuele topambtenaren de hand boven het hoofd houden en mij hufterigheid verwijten als ik claxonneer in de straat. Nee, we zijn niet 100% vrij; we mogen niet alles zeggen. Van de kerk niet, op school niet of van een bevriend staatshoofd niet.

Laten we eerlijk zijn: vrijheid is functie-afhankelijk. De één is wat meer vrij dan de ander, en natuurlijk, in Friesland hebben we niets te klagen. We kunnen gaan en staan waar we willen. Dat is één van de definities die Van Dale aan het begrip Vrijheid geeft. Een andere is onbelemmerdheid, en met die definitie zit ik nu onvoorstelbaar in mijn maag. Ik heb van de redactie de opdracht gekregen om mijn meningen te beperken tot 250 woorden. Dat is doorgaans de helft van mijn inleiding. Hoe kan ik u in alle vrijheid mijn ongezouten mening verkonden als het na 250 woorden afgelopen moet zijn? Ik geloof dat ik daar de komende maand maar eens goed over moet Ruben Korfmaker.

Auteur

Redactie